به گزارش خبر فوری، نه تنها در بازارهای شناخته شده پوشاک تهران مانند بازار تاریخی، عبدل آباد، نازی آباد، کوچه برلن و بازار پروانه بلکه در تمامی پاساژهای شناخته شده تهران و حتی در دست دستفروشها و غرفههای مترو به صورت انبوه میتوان پوشاک بنگلادشی را مشاهده کرد.
تیشرت، شلوار، لباس خانگی برای زنان و مردان و کودکان بر روی خود برچسب بنگلادشی دارد و همین نام به عنوان یک گزینه معتبر در خرید قلمداد میشود. ماجرا از کجا شروع شد؟
با رکود کارخانههای نساجی و کم فروغ بودن پوشاک داخلی، کیفیت پایین پارچه تولید داخل و از همه مهمتر بیپاسخ ماندن تقاضاها با محدود بودن طرح و رنگ تولیدات، قاچاق پوشاک مدتها است رواج دارد.
سه سال قبل عضو هیئت مدیره اتحادیه تولیدکنندگان و صادرکنندگان پوشاک و نساجی کشور با اشاره به واردات غیرمجاز پوشاک ترک و بنگلادشی به کشور، به یکی از رسانهها گفت: این موضوع تهدیدی برای صنعت پوشاک است و این صنعت را با چالشهای بسیاری مواجه کرده است.
مجید افتخاری با اشاره به ورود پوشاک استوک از بنگلادش گفته بود: این واردات بدون ملاحظات بهداشتی و استاندارد انجام میشود و حتی قیمت تمام شده پوشاک بنگلادشی قاچاق به کشور از قیمتی که این کالا را از کشور بنگلادش خریداری کنید ارزانتر است.
موضوعی که در سالهای اخیر نه تنها کاهش نیافته بلکه با افزایش قابل توجه همراه بوده است. مردم برند اصل را نمیتوانند بخرند
یکی از شهروندان میگوید دلیل خرید اجناس بنگلادشی و ترک به خاطر این است که به برندهای دیگر دسترسی ندارند و وقتی میبینند این اجناس کیفیت بیشتر و قیمت مناسبتری دارند به تبع آن را ترجیح میدهند.
این اظهارات از آن رو مورد تایید است که برندهای خارجی در ایران نه اجازه فعالیت دارند و نه از مبادی قانونی میتوانند پوشاک خود را به ایران وارد کنند. به همین دلیل این خطه سرشار از توانمندی در کمال تأسف میزبان اجناس دست چندم کیفی برندهای خارجی است که در کشورهایی مانند بنگلادش تولید میشوند.
یکی از دلایل تشدید قاچاق پوشاک نیز محدودیتهای واردات بوده و به جای ورود پوشاک از مبادی رسمی، قاچاق به صورت مداوم و انبوه انجام میشود. قیمت تیشرت بنگالی ارزانتر است تا ایرانی
