آنهایی که ادعا میکنند تیم ملی جای ساختن یک نسل جدید نیست، با پوزیشن «دانای کل» وارد صحنه شدهاند؛ انگار قرار است با این دیدگاه عجیب که بیشتر شبیه ملیگویی است، منتقدان را سر جای خود بنشانند.
اما حقیقت چیز دیگری است.
تیم ملی میتواند فرصت تازهای برای بازیکنان شایسته لیگ و لژیونرها باشد؛ به شرط آنکه اصلاً لژیونری برای دعوت کردن وجود داشته باشد! تیم ملی میتواند و باید به سرزمین فرصتها برای تغییر نسل تبدیل شود.
تاریخ فوتبال ایران هم خلاف این ادعا را ثابت میکند.
ایران در حالی به جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل رسید که چهار سال قبل از آن در آفریقای جنوبی حضور نداشت. تیمی که به برزیل رفت، حاصل یک دوره ناکامی و تغییرات محدود بود؛ با این حال، در همان جام جهانی به تیمی تبدیل شد که مقابل آرژانتین و ستارهای مثل لیونل مسی ایستاد و تا آستانه یک تساوی تاریخی پیش رفت. ترکیب ایران در آن بازی را ببینید:
علیرضا حقیقی، پژمان منتظری، سیدجلال حسینی، امیرحسین صادقی، مهرداد پولادی، جواد نکونام، آندرانیک تیموریان، مسعود شجاعی، احسان حاجصفی، اشکان دژاگه و رضا قوچاننژاد.
چهار سال بعد، در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه، تغییر نسل وارد مرحله تازهای شده بود. تیم ملی با مجموعهای متفاوت به جام جهانی رفت و مقابل اسپانیا ایستاد؛ تیمی که بخش قابل توجهی از چهرههایش متعلق به نسل تازه فوتبال ایران بودند:
علیرضا بیرانوند، رامین رضاییان، مرتضی پورعلیگنجی، مجید حسینی، احسان حاجصفی، سعید عزتاللهی، امید ابراهیمی، مهدی طارمی، وحید امیری، کریم انصاریفرد و سردار آزمون.
تغییرات آنقدر واضح است که نیازی به توضیح واضحات ندارد. …
