در روزهایی که ویدیویی از فحاشی زننده یک پیشکسوت فوتبال ایران علیه سرمربی سابق تیم ملی در فضای مجازی دستبهدست میشود، شاهد نوعی پیشرفت معکوس در فوتبال ایران پس از جام جهانی هستیم.
خبرها حول چند اتفاق میچرخد:
یک فوتبالیست دیگر از اروپا برگشت.
مهدی طارمی به الوصل امارات پیوست.
پایان حضور طارمی در فوتبال اروپا، با توجه به سن، شرایط حرفهای و عملکرد سالهای اخیرش، اتفاقی طبیعی است. هیچکس هم انتظار نداشت او پس از بازیهای تیم ملی در آمریکا ناگهان راهی بایرن مونیخ شود.
اما مسئله، فقط مهدی طارمی نیست. مسئله فوتبال ایران است. فوتبال ما در جام جهانی باید سکوی پرتاب میساخت؛ اما حالا، به جای آنکه شاهد صادرات بیشتر بازیکنان ایرانی به فوتبال اروپا باشیم، یکی پس از دیگری شاهد بازگشت آنها هستیم.
نهتنها طارمی فوتبال اروپا را از دست داد، بلکه بسیاری از بازیکنان تیم ملی در جام جهانی نیز نتوانستند قراردادهایی در شأن حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان پیدا کنند.
رامین رضاییان را به یاد بیاورید. بعد از جام جهانی راهی اسپانیا شد و انتشار تصاویرش در کنار هواپیمای شخصی اجارهای، خیلیها را به این تصور انداخت که شاید یک انتقال بزرگ به لالیگا در راه باشد. اما آن بمب هرگز منفجر نشد و رضاییان در نهایت سر …
