در دربی پیش رو سهراب و تارتار حساب ویژه ای روی وینگرهای قدرتمند خود و مدافعانی که بخوبی در هنگام حمله به آنها اضافه می شوند باز کرده اند. استقلال در سمت راست آسانی و حردانی، و در سمت چپ کوشکی و گودرزی را دارد و پرسپولیس در سمت راست محبی و عیدی، و در سمت چپ تیکدری و بیفوما را در هفته چهارم بازی داد و معمولا مربیان به ترکیب برنده و سیستمی که نتیجه داده، دست نمی زنند.
وجه مشترک تمام این بازیکنان در هر دو تیم، توانایی ایجاد موقعیت خطرناک و تاثیر گذاری در نتیجه است. نتیجه که هدف اصلی بازی فوتبال است و میدانیم که برای گرفتن نتیجه، باید گل بسازید و بزنید و همزمان گل هم نخورید. وقتی هر دو مربی در دفاع و حمله ابزارهای یکسانی در اختیار دارند، به این معناست که راهکار مقابله آنها با توانمندیهای حریف نیز یکسان خواهد بود.
هنگامی که شما در مقابل تیمی با وینگر تکنیکی -که توانایی برداشتن یک در برابر یک را دارد- و مدافع رونده قرار می گیرید، بهترین راهکار این است که اجازه ندهید توپ به وینگر برسد. اگر رسید، مدافع باید با حفظ فاصله مناسب، با بدن گذاشتن کاری کند که توپ به سمت پای ضعیف تر حمله ور یا فضای کم خطرتر زمین هدایت شود.
هرگز مدافع و پشتیبانش هر دو نباید همزمان بسمت وینگر بروند، چون در آن صورت با یک پاس و در یک لحظه از بازی حذف می شوند. ضمنا مدافع نباید وینگر را تا منطقه خطر تیم خودی تعقیب کند که در این صورت ساختار دفاعی تیمش باز می شود. همه این دستورالعمل ها در حالی است که اگر تمام تمرکز شما روی وینگر باشد، از فضای پشت مدافع و قلب دفاع غافل و حریف از عمق به گل می رسد.
حالا اینکه سهراب و تارتار کدام راهکار را برای گل نخوردن انتخاب خواهند کرد، به تمرینات و آمادگی نفرات در دسترس آنها برمیگردد. مثلاً اینکه مدافع کناری باید روی وینگر حریف فشار بیاورد و هافبک نزدیک، فضای داخل را ببندد و مدافع میانی آماده پوشش باشد، یا باز گذاشتن راه وینگر -چه برای ارسال و استفاده از عرض یا زدن به عمق- انتخاب های دو مربی هستند. …
