امضای «توافقنامه دفاع مشترک مکه» میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان بهعنوان چارچوبی برای بازدارندگی جمعی، بار دیگر نقشه اتحادهای منطقهای را ترسیم کرد. اما تفاوت منافع سه کشور و تناقض محاسبات آنها، تردیدهایی را درباره توانایی این پیمان در اجرای «تعهداتش» به ویژه در قبال ایران برمیانگیزد.
تحلیلها و گمانهزنیها درباره این توافقنامه، پرده از تناقضات عمده ای بر می دارد که به باور کارشناسان مسایل بین الملل، امکان اجرای آن را به پایین ترین سطح ممکن می رساند. الاخبار به ۸ نکته اساسی در این زمینه پرداخته است:
اول: توافقنامه ماهیت نظامی دارد و در چارچوب همکاری در حوزههای امنیتی، مستلزم دفاع از هر طرفی است که مورد حمله قرار گیرد. هاکان فیدان وزیر خارجه ترکیه توضیح داد که سازوکار عملکرد «توافقنامه مکه» در همه جوانب با ناتو مطابقت دارد. با این وجود به نظر نمیرسد شرایط منطقهای برای اجرای تعهدات کشورها در قبال این پیمان امکانپذیر باشد. …
