این تحلیلی که روزنامه زیمان یسرائیل با استناد به اطلاعات و گزارشهای منتشر شده در رسانههای مختلف جهانی درباره شرایط اردن و حال و روز عبدالله دوم پادشاه این کشور منتشر کرد.
در این مقاله تحلیلی آمده است: از فوریه، پادشاهی اردن در معرض بزرگترین حمله نظامی رخداده علیه خود طی نیمقرن گذشته بود.
اردن در این مدت هدف صدها موشک بالستیک و پهپاد از سوی ایران(در پاسخ به تجاوزات ارتش تروریستی آمریکا از خاک اردن) قرار گرفته است.
در ۱۷ جولای، بهای سنگینی از خون پرداخته شد؛ جایی که سه نظامی آمریکایی در حمله(تلافی جویانه) ایران به پایگاه هوایی وفیق السلطی در الأزرق کشته شدند.
به نوشته این رسانه با این حال ملک عبدالله دوم سکوت را برگزید؛ نه خطابهای برای ملت ایراد کرد و نه پس از این حادثه خونین کنفرانس خبری برگزار کرد.
حتی در اوج جدال داخلی حاد درباره مشارکت و همکاری امنیتی با واشنگتن، پادشاه هنوز به این حمله نپرداخته و دفاعی علنی از سیاستهای خود ارائه نکرده است.
در عوض، وی جولای گذشته یک هفته را در انگلیس گذراند، بدون آنکه زحمت دیدار با نخستوزیر این کشور را به خود بدهد، و این هفته نیز در حال انجام یک سفر دورهای به چین است.
چگونه میتوان این انزوا را که در تضاد آشکار با رهبری برجستهای است که او از زمان جلوس بر تخت سلطنت در سال ۱۹۹۹ ادعای آن را نشان داده، تفسیر کرد؟ شاید پادشاه که مصمم به حفظ ائتلاف و اتحاد نزدیک با یک قدرت غیرمردمی در کشورش است، به این نتیجه رسیده باشد که سکوت، سادهترین و هوشمندانهترین استراتژی ممکن است.
بسیاری از اردنیها از آمادگی عبدالله دوم برای میزبانی از هزاران نظامی آمریکایی در خاک این پادشاهی انتقاد میکنند.
در جولای، صدها شهروند به رهبری امجد المجالی، وزیر سابق، طوماری را امضا کردند و با این استدلال که حضور نیروهای آمریکایی، عمان را به منازعات منطقهای میکشاند، خواستار خروج این نیروها شدند.
بر اساس یک نظرسنجی اخیر، میزان تأیید سیاست خارجی دونالد ترامپ، رئیسجمهور (تروریست) آمریکا، از ۱۲ درصد میان مردم اردن تجاوز نمیکند. هنگامی که علی الخلیله، نماینده مجلس، از پارلمان خواست تا تسلیت …
