تیبور یک هافبک تکنیکی، دریبلزن، خوشاستیل و پاسور است که البته بیشتر حرکاتش برای بازیسازی در محدودهای است که بتواند ریتم بازی را با آن کنترل کند. او البته شوتهای خوبی هم میزند اما در دوران حضورش در لیگ ایران، این هنر او چندان به چشم نیامده است.
اما چه اتفاقی در بازی دیروز افتاد که یکی از بهترین نمایشهای او در تراکتور را رقم زد. هلیلوویچ هر دو گل تراکتور در این مسابقه را برای امیرحسین حسینزاده پایهگذاری کرد، اگرچه گل اول آنچنان شبیه یک پاس گل کلاسیک نبود، اما به هر حال آخرین تاچ توپ پیش از دریبل امیرحسین و ضربه قاطع او محسوب میشد.
او برای گل دوم هم پس از دریافت توپ از فرشاد فرجی، حسینزاده را در حال فرار به سمت زمین حریف دید و با ارسال پاس به فضای مناسب، آقای گل دو فصل گذشته لیگ را صاحب توپ کرد تا او در موقعیت تک به تک با ضربهای بیرحمانه، برد تراکتور را در اصفهان قطعی کند.
این اولین امضای پررنگ هلیلوویچ در یک بازی بزرگ و تبدیل شدنش به مهندس پیروزی تراکتوریها در دوران حضورش در ایران بود.
پیش از این از او با کلماتی مثل خوش استیل و خوش نقش و ... تعریف میشد اما این توصیفها برای بازیکنی با سابقه او در فوتبال اروپا کافی به نظر نمیرسند. حالا تیبور با دبل کردن در پاس گل میخواهد یک رقیب جدی برای مهدی ترابی باشد که در دو فصل گذشته معمار پشت پیروزیهای تراکتور بوده است. تیبور با خودش فکر میکند چرا خودش این نقشه کلیدیتر را بر عهده نگیرد؟
