ماجرای ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در روزهای اخیر از یک ماموریت طولانی دریایی به یکی از بحثبرانگیزترین پروندههای نیروی دریایی آمریکا تبدیل شده است؛ ناوی با حدود ۵هزار ملوان و تفنگدار دریایی که پس از ماهها حضور مستمر در دریا، با گزارشهایی درباره فرسودگی روحی خدمه، مشکلات رفاهی و حتی تلاش برخی ملوانان برای رفتن به آب روبهرو شده است.
حالا در شرایطی که فشار رسانهای و سیاسی بر پنتاگون افزایش یافته، یک ناو هواپیمابر دیگر، جورج واشنگتن در مسیر خاورمیانه قرار گرفته تا جای لینکلن را بگیرد. لینکلن ماموریت فعلی خود را در نوامبر۲۰۲۵ آغاز کرد و در ادامه، با تشدید درگیریهای آمریکا و ایران، به خاورمیانه منتقل شد. این ناو در عملیاتهای مرتبط با جنگ ایران و همچنین فشار دریایی آمریکا علیه ایران مشارکت داشته است. آنچه این ماموریت را غیرعادی کرده، طول آن و فاصله بسیار زیاد میان توقفهای بندری است.
بر اساس گزارشهای نظامی، لینکلن حدود ۲۰۰ روز بدون یک توقف معمول بندری را پشت سر گذاشته؛ درحالیکه ناوهای هواپیمابر در شرایط عادی معمولا هر ۳۰ تا ۴۵ روز به بندر میروند تا سوخت، قطعات، تجهیزات و اقلام مورد نیاز را دریافت کنند و خدمه نیز فرصتی برای استراحت داشته باشند. اما در روزهای گذشته، گزارشهایی بسیار جدیتر منتشر شد.
گاردین گزارش داد که خانوادههای خدمه از چند مورد تلاش برای رفتن به آب و فشار شدید روانی بر ملوانان سخن گفتهاند. خانوادهها همچنین از کمبود برخی اقلام ضروری، مشکلات بهداشتی، کیفیت غذا، خرابی تجهیزات و خستگی شدید خدمه گلایه کردهاند. در یک نشست با خانوادههای ملوانان در سندیگو، نگرانیها بهصورت علنی در برابر مقامهای نیروی دریایی مطرح شد؛ اتفاقی که نشان داد مساله دیگر صرفا یک گلایه داخلی در داخل ناو نیست.
گزارشهای Military Times نیز گفتهاند که چند ملوان در دوره این ماموریت طولانی تلاش کردهاند خود را به آب بیندازند و دستکم یک مورد در هفتههای اخیر به عملیات نجات منجر شده است. واکنش سیاسی نیز بهسرعت آغاز شد. برخی اعضای کنگره آمریکا خواستار توضیح درباره شرایط خدمه و نحوه مدیریت ماموریت طولانی لینکلن شدهاند.
سناتور ریچارد بلومنتال از نیروی دریایی خواسته درباره وضعیت ناو و نحوه رسیدگی به نگرانیهای خانوادهها پاسخ دهد. همزمان، گزارشهای رسانهای موجب شده است مساله طولانیشدن ماموریتهای ناوهای هواپیمابر بار دیگر در مرکز توجه قرار گیرد. در این میان، پنتاگون روایت متفاوتی دارد.
پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، گزارشهای مربوط به وضعیت نامناسب لینکلن را رد کرده و گفته تصویر ارائهشده از شرایط ناو کاملا نادرست یا بهشدت تحریفشده است. او تاکید کرده که نیروی دریایی منابع و پشتیبانی لازم را در اختیار واحدهای خود قرار میدهد.
با این حال، درست در همین زمان خبر مهم دیگری منتشر شد: جورج واشنگتن در حال حرکت به سمت خاورمیانه است تا ماموریت لینکلن را در منطقه بر عهده بگیرد. منابع آمریکایی میگویند این جابهجایی از قبل برنامهریزی شده بوده و تصمیم اعزام واشنگتن پیش از انتشار گزارشهای مربوط به وضعیت روحی و رفاهی خدمه لینکلن گرفته شده است.
بنابراین نمیتوان با اطمینان گفت که واشنگتن مستقیما بهعنوان واکنش اضطراری به بحران داخل لینکلن اعزام شده است. با این حال، زمانبندی این تعویض اهمیت زیادی دارد. لینکلن پس از بیش از هشت ماه عملیات مستمر، اکنون به یکی از نمادهای فشار عملیاتی سنگین بر نیروی دریایی آمریکا تبدیل شده است. گزارشها از این حکایت دارند که ناو در حالی همچنان ماموریت خود را ادامه داده که خدمه آن با خستگی، دوری طولانی از خانواده و کمبود فرصتهای استراحت مواجه بودهاند.
این اتفاق همچنین بخشی از یک مشکل بزرگتر را آشکار میکند: ناوگان هواپیمابر آمریکا با ظرفیت محدودی برای تحمل ماموریتهای طولانیمدت و همزمان در چند منطقه روبهرو است. در ماههای گذشته، ناوهای دیگری نیز ماموریتهای بسیار طولانی را تجربه کردهاند و مقامهای نظامی درباره فشار ناشی از نگهداشتن ناوها و خدمه در وضعیت عملیاتی طولانیمدت با چالشهایی روبهرو بودهاند.
در نتیجه، داستان آبراهام لینکلن را نمیتوان فقط یک ماجرای مربوط به مشکلات رفاهی یک ناو دانست. یک طرف ماجرا، حدود پنج هزار نیرویی قرار دارند که ماهها در شرایط عملیاتی فشرده به سر بردهاند؛ طرف دیگر، نیروی دریاییای است که باید همزمان حضور نظامی خود را در خاورمیانه، اقیانوس آرام و دیگر مناطق حفظ کند.
