بر اساس این گزارش، عربستان با افزایش فشار یمن بر مسیرهای دریایی غربی خود، با چالشی فزاینده برای نفوذ نظامی و سیاسیاش روبهروست؛ امری که شرکت آرامکو را مجبور به جستوجوی جایگزینهایی برای تأمین نفت خام مشتریان آسیایی خود کرده است.
این گزارش میافزاید که تحولات اخیر نشاندهنده شکافی روزافزون میان تلاش ریاض برای تحمیل سلطه خود بر شبه جزیره عربستان و تواناییاش در تضمین امنیت زیرساختها و خطوط کشتیرانی خود است که اقتصادش به آنها وابسته است.
این سایت توضیح داد که هشدار اخیر پالایشگاههای آسیایی برای یافتن جایگزین جهت دریافت نفت خام عربستان از بندر ینبع که بندر اصلی صادرات نفت عربستان در دریای سرخ به شمار می رود، به این دلیل بوده که تمایل مالکان کشتیها برای ارسال نفتکشها از طریق دریای سرخ و تنگه بابالمندب به دلیل مخاطرات امنیتی کاهش یافته است.
به نوشته این وبگاه، وضعیت کنونی برای ریاض بسیار شرمآور است؛ عربستان مبالغ هنگفتی را صرف ساخت یکی از پیشرفتهترین تأسیسات نظامی در خاورمیانه کرده و بارها خود را به عنوان یک قدرت امنیتیِ بیبدیل در خلیج فارس و شبهجزیره عربستان معرفی کرده است. با این حال، مشکلات فزاینده پیرامون بندر ینبع نشان میدهد که برتری نظامی در کنترل محیط دریایی پیرامون خود ندارد.
بر اساس این گزارش، یمن برای تحمیل هزینه راهبردی، نیازی به برابری با نیروی هوایی، سیستمهای موشکی یا بودجه دفاعی عربستان ندارد؛ بلکه همین قدر کافی است که مسیر دریایی این کشور را به اندازهای خطرناک کند که مالکان کشتیها، شرکتهای بیمه و پالایشگاهها را به بازنگری در استفاده از آن وادارد.
این گزارش خاطرنشان کرد که پیامدهای این وضعیت در تلاشهای آرامکو برای سازماندهی مجدد صادراتش آشکار شده است. این شرکت شروع به بررسی ترتیبات جایگزین برای برخی مشتریان آسیایی خود کرده است. از جمله این تلاش ها، عملیات انتقال نفت از کشتی به کشتی در نزدیکی فجیره در امارات است. از سوی دیگر بخشی از نفت خام عربستان از طریق مصر به سمت دریای مدیترانه هدایت میشود.
«اوربکس آبزرور» روی آوردن خریداران به خرید نفت عربستان از خارج از مسیر صادراتی دریای سرخ را شاخصی بسیار مهم دانست، چرا که هدف اصلی زیرساختهای صادراتی گسترده عربستان، فراهم کردن امکان دسترسی مطمئن مشتریان به نفت خام این کشور است. این سایت تصریح کرد که این فشار پس از آن روی داد که عربستان طی چندین سال تلاش داشت توازن قوا در یمن را از طریق دخالت نظامی، فشار سیاسی و حمایت مالی و دیپلماتیک گسترده از متحدانش تغییر دهد. ریاض در سال ۲۰۱۵ با این تصور وارد جنگ یمن شد که منابع و توانمندیهای نظامی برترش در نهایت به یک تسویه سیاسی مطلوب منجر شده و از تبدیل شدن یمن به یک تهدید راهبردی بلندمدت جلوگیری میکند. اما با گذشت یک دهه، یمن همچنان قادر است بر اراضی و زیرساختهای دریایی عربستان فشار وارد کند و ریاض به شکلی فزاینده مجبور است محاسبات امنیتی و تجاری خود را در پرتو تحولاتی که نمیتواند بهطور کامل بر آنها مسلط شود، تغییر دهد.
عربستان در گذشته به دنبال تعیین مسیر سیاسی و نظامی یمن بود؛ اما امروز تحولات یمن بر خطوط کشتیرانی، لجستیک نفت و روابط عربستان با برخی از مهمترین مشتریانش تأثیر میگذارد. اگرچه نابرابری در قدرت نظامی بین دو طرف همچنان بسیار زیاد است، اما مهمترین معیار قدرت در این رویارویی، توانایی وارد کردن خسارت به طرف مقابل است و بر این اساس، یمن نفوذی بسیار فراتر از منابع اقتصادیاش به دست آورده است.
