جستوجوی «تست افسردگی» در گوگل فارسی چند میلیون نتیجه میآورد. این عدد دو چیز را همزمان میگوید: مردم دارند سراغ سلامت روانشان میروند، و انتخاب از میان این همه گزینه کار سادهای نیست.
خبر خوب این است که تشخیص یک ابزار معتبر مهارت پیچیدهای نمیخواهد. شش نشانه هست که هر کسی، بدون هیچ دانش تخصصی، میتواند در سی ثانیه بررسی کند. ۱. اسم و سال دارد
ابزارهای استاندارد شناسنامه دارند. مقیاس اضطراب فراگیر را اسپیتزر و همکارانش در سال ۲۰۰۶ منتشر کردند. پرسشنامهی سلامت بیمار برای افسردگی سابقهی طولانیتری دارد. شاخص سرزندگی، محصول دفتر منطقهای سازمان جهانی بهداشت در اروپاست.
اگر صفحهای نام سازنده و سال انتشار را ننوشته، لزوماً بد نیست — ولی یعنی نمیتوانید بروید منبعش را ببینید. و همین یک قدم، تفاوت اصلی بین «تست» و «سرگرمی» است. ۲. تعداد سؤالها با نسخهی مرجع میخواند
هر ابزار استاندارد تعداد گویهی مشخصی دارد. اگر جایی نوشته «تست افسردگی، ۲۰ سؤال» در حالی که نسخهی مرجع نه سؤال دارد، یا سؤال اضافه شده یا ابزار دیگری است که نامش عوض شده.
کوتاهکردن هم همینقدر مهم است. حذف چند گویه برای «سریعتر شدن»، جدول تفسیر نمره را بیاعتبار میکند، چون آن جدول برای نمرهی کل نسخهی کامل ساخته شده. تست اضطراب GAD-7 هفت سؤال دارد، نه شش و نه هشت. ۳. گزینهها را دستکاری نکرده
این ظریفترین نشانه است و کمتر کسی به آن دقت میکند. لنگرهای پاسخ — همان «اصلاً»، «چند روز»، «بیش از نیمی از روزها» — بخشی از خود ابزارند، نه تزئین.
بعضی ابزارها برای هر سؤال گزینههای متفاوتی دارند. مقیاس بیخوابی آتن هشت سؤال دارد و هر هشت سؤالش مجموعهگزینهی مخصوص خودش را — چون هر سؤال چیز دیگری میپرسد. یکسانسازی این گزینهها برای اینکه رابط کاربری تمیزتر شود، در عمل بازنویسی ابزار است. ۴. مرز تفسیر …
