پاسخ قطعی هنوز روشن نیست. یک احتمال این است که اسرائیل تلاش کرده باشد از تبدیل زیرساختهای نظامی سوریه به پایگاههایی برای فعالیت نیروهای خارجی یا انتقال تجهیزات پیشرفته جلوگیری کند. اسرائیل طی سالهای گذشته بارها تأکید کرده که اجازه نخواهد داد سوریه به مسیری برای تثبیت حضور نیروهای وابسته به ایران یا انتقال سلاح به حزبالله تبدیل شود.
با این حال، یک متغیر مهم دیگر در این ماجرا ترکیه است. آنکارا طی ماههای اخیر حضور و همکاری نظامی خود با دولت جدید سوریه را افزایش داده و همزمان گزارشهایی درباره استفاده یا توسعه برخی پایگاههای هوایی سوریه توسط ترکیه منتشر شده است. در همین چارچوب، حمله به یک تأسیسات نظامی در قلب منطقهای که برای ترکیه اهمیت راهبردی دارد، میتواند فراتر از یک عملیات صرفاً ضدایرانی تلقی شود.
اهمیت این موضوع زمانی بیشتر میشود که بدانیم اسرائیل و ترکیه در ماههای اخیر درباره حضور نظامی و نفوذ یکدیگر در سوریه با احتیاط و حساسیت فزایندهای برخورد کردهاند. حتی در آوریل ۲۰۲۵ گزارشهایی درباره نگرانی اسرائیل از احتمال ایجاد یک پایگاه هوایی ترکیه در سوریه منتشر شده بود.
از این زاویه، اگر انتساب حمله به اسرائیل تأیید شود، میتوان آن را بخشی از تلاش تلآویو برای ترسیم خطوط قرمز جدید در سوریه پس از سقوط اسد دانست؛ بهویژه در مناطقی که ممکن است به محل استقرار نیروهای خارجی یا بازسازی توان نظامی سوریه تبدیل شوند. اسرائیل پس از سقوط حکومت اسد نیز کارزار گستردهای برای از بین بردن بخش بزرگی از زیرساختهای نظامی سوریه به راه انداخت و همچنان حملات و عملیات نظامی خود را در سوریه ادامه داده است.
با این حال، نباید فعلاً از این حمله نتیجه گرفت که اسرائیل مستقیماً وارد رویارویی با ترکیه شده است. تا زمانی که مسئولیت حمله از سوی اسرائیل تأیید نشود و جزئیات بیشتری درباره هدف دقیق حملات منتشر نشود، سناریوی اصلی همچنان در حد یک ارزیابی است. آنچه فعلاً روشن است، این است که ابوالظهور بار دیگر به نقطهای مهم در نقشه امنیتی سوریه تبدیل شده و حمله اخیر میتواند نشانهای از افزایش رقابت بر سر آینده نظامی شمال سوریه باشد.
![[دکتر روزبه کردونی] الموت؛ یک روایت از ایران](/news/u/2026-08-19/ettelaat-mx0qg.jpg)
