چهل روز از آن صبح تلخ میگذرد؛ از روزی که ایران، یکی از سنگینترین داغهای تاریخ معاصر خویش را بر دل نشست و پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای(ره)، را به خاک سپرد.
اما مگر بعضی رفتنها با خاک پایان میگیرند؟
مگر میشود خورشیدی غروب کند و آسمان، دیگر همان آسمان نباشد؟
چهل روز است که جای او در میان ما خالی است؛ اما جای او در تاریخ خالی نخواهد شد. بعضی مردان، تنها یک انسان در میان انسانها نیستند؛ بخشی از حافظه و هویت یک ملتاند؛ بخشی از روایتی که نسلها برای فرزندان خود بازگو خواهند کرد.
او رفت، اما راه ماند.
کلامش در گوش زمان باقی ماند، آرمانش در دلها و پرچمی که سالها بر دوش کشید، همچنان بر فراز این سرزمین در اهتزاز است.
خامنهای(ره) را نمیتوان تنها در قاب یک تصویر یا خاطره یک مراسم جستوجو کرد. او را باید در راهی دید که پیمود؛ در سالهای ایستادگی، در روزهای دشوار، در ایمان به آینده و در مردمی که با همه رنجها، هنوز پای این سرزمین ایستادهاند. …
