محمد قوچانی، روزنامه نگار و فعال سیاسی، اظهارات حداد عادل درباره پایان جدلهای انتخاباتی و سخنان علی مطهری، محمود واعظی و بهزاد نبوی درباره فضای سیاست خارجی را جزو مهمترین سخنان مطرح شده در جلسه پزشکیان با فعالان حوزههای مختلف میداند.
* در این جلسه چه اتفاقاتی افتاد و چه ویژگیهای شاخصی داشت که تا این حد اهمیت پیدا کرد؟
اهمیت این جلسه در فراگیری آن نسبت به جناحهای سیاسی موجود در جمهوری اسلامی بود؛ چراکه هر دو جریان اصلاحطلب و اصولگرا در آن حضور داشتند. البته ضعف بزرگ جلسه تعریف نشدن «احزاب مستقل» بود؛ اینکه احزابی به جریانها وابسته نیستند، به اندازه کافی گویا و قابل دفاع نیست. در واقع هویت آنها تعریف نمیشود، اما وزن آنها معادل دو جریان دیگر شناخته میشود. به همین دلیل در بخشی از جلسه، حرفهایی زده شد که به نظر نمیرسد در جلسهای با این سطح بالای حضور مقامات عالیه کشور و احزاب بزرگ منطق داشته باشد. این موضوع به نوعی تلفیقی از نکات مثبت و منفی در کنار هم بود.
سخنان حداد عادل یکی از مهمترین سخنان جلسه بود.
اما اگر بخواهم از صحبتهای مطرحشده روایت کنم، یکی از مهمترین صحبتها، سخنان دکتر غلامعلی حدادعادل بود. ایشان کشاندن مباحثات انتخاباتی سال ۱۴۰۳ به میدانهای شهر و سوءاستفاده از موقعیت اجتماعی پس از جنگ به عنوان ابزاری علیه دولت را نپذیرفتند و با آن مرزبندی کردند. به نظر من این نکته بسیار مثبتی بود و پیامی که مخابره شد، در حقیقت تقدیر از دولت چه در دوره جنگ و چه پس از آن بود.
علی مطهری گفت برای دیدار قالیباف با ونس نباید مانعتراشی کرد
همچنین مواضع آقای علی مطهری—به عنوان شخصیتی متعلق به جریان میانه—بهویژه در بخش سیاست خارجی بسیار روشن بود. ایشان بین مفهوم «انتقام» و «مذاکرات» فاصلهگذاری کردند و توصیه داشتند اگر آقای قالیباف و آقای ونس میتوانند با هم گفتوگو کنند، نباید مانعتراشی کنیم؛ چراکه مذاکره به قول ایشان بدون معنا نیست و حتی میتواند کاملاً شفاف و علنی باشد، در حالی که انتقام یا هرگونه مجازات برای طرف مقابل نیز از کانال مجزای خودش دنبال میشود.
واعظی …
