سال گذشته در یکسالگی دولت چهاردهم یادداشتی با عنوان «دولت؛ حمایت واقعبینانه، نقد منصفانه» در همین ستون نوشتم که مبنای آن یادداشت سخنان حکیمانه امام شهیدمان درباره ضرورت «اتحاد مقدس» و تاکید بر اتحاد و همدلی بین مردم و مسئولان بود. انصافا در این یک سالی که گذشت هم مردم و هم قوای سهگانه در همین مسیر گام برداشتند و بیشترین همراهی را برای عبور از جنگ سوم رمضان که از نگاه صاحبنظران نظامی هنوز به پایان نرسیده، داشتند و کارنامه درخشانی از خود بر جای گذاشتند که اگر چنین نمیشد امروز شاید در این نقطه اتکاء و استیصال دشمن قرار نداشتیم.
اما نباید فراموش کرد که در همان آغازین روزهایی که دولت چهاردهم در شهریور ۱۴۰۳ سکان اجرائی کشور را عهدهدار شده بود، امام شهید امت با ۸ توصیه به دولت، همچون چراغی راهنما، مسیر را برای دولتی که با نفسی تازه وارد میدان شده بود، روشن کردند. این سخنان، تنها یک سری توصیه مدیریتی ساده برای یک کابینه نبود؛ بلکه «نقشه راه استراتژیک» برای عبور از تنگناهای تاریخی و پیادهسازی حاکمیت ملی در عصر نوین جنگهای ترکیبی بود. رهبری در آن سخنان، هشت ستون اصلی بقا و تعالی را ترسیم کردند: از «خرد تجربه» و «گزینش انقلابی» تا «عدالت و رعایت اولویتها» و «حکمرانی قانونمند در فضای مجازی».
اکنون، پس از گذشت دو سال ازکار دولت و تجربه دو آزمون سخت و سنگین «جنگ ۱۲ روزه» و «جنگ رمضان»، باید با نگاهی نقادانه و دور از حب و بغضها پرسید: آیا دولت چهاردهم توانسته است این فرمانها را از «کلام گهربار» به «کیمیایی بیبدیل» تبدیل کند، یا صرفاً در سطح «ادبیات کارشناسی» و «تکنوکراتهای مصلحتطلب» درجا زده است؟ آنچه مسلم است در این دو سال شخص رئیسجمهور و معاون اول تمام تلاش خود را مصروف کردند تا کشوری که در طول یک سال درگیر دو جنگ نابرابر با دو رژیم جنایتکار و فراتر از آن باکشورکهای دنبالهرو منطقهای آنها شده است با بحران لاینحلی مواجه نشود و انصافا کابینه هم در بیشتر زمینهها، رئیسجمهور محترم را …
