حسین عبدی روز گذشته اعلام کرده بود که آخرین اردوی تیم امید که به صورت متصل به بازیهای آسیایی ناگویا برگزار خواهد شد، از هفتم شهریور آغاز میشود و اعضای تیم نیز دهم شهریور عازم اردوی خارج از کشور خواهند شد. انتظار میرفت پس از اعلام این برنامه، سازمان لیگ نیز با در نظر گرفتن شرایط تیم امید و اهمیت حضور این تیم در بازیهای آسیایی، برنامه مسابقات لیگ برتر را به گونهای تنظیم کند که بازیکنان مورد نیاز عبدی در اختیار تیم ملی قرار بگیرند.
اما کمتر از ۲۴ ساعت بعد، سازمان لیگ برنامه دیدارهای هفته چهارم تا هفتم لیگ برتر را اعلام کرد؛ برنامهای که به نظر میرسد در تنظیم آن کوچکترین توجهی به نیازهای تیم امید نشده است. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شده که تیم امید پس از سالها در آستانه حضور در یک تورنمنت مهم آسیایی قرار دارد و فوتبال ایران امیدوار است بعد از حدود سه دهه، بار دیگر در بازیهای آسیایی به موفقیتی قابل توجه دست پیدا کند.
مسئله زمانی جدیتر میشود که بدانیم بسیاری از بازیکنان تیم امید در باشگاههای لیگ برتری حضور دارند و طبیعتاً برای حضور در اردوی تیم ملی باید در اختیار حسین عبدی قرار بگیرند. با این حال، برنامه اعلامشده سازمان لیگ عملاً باشگاهها را در شرایطی قرار میدهد که بعید است به راحتی حاضر شوند بازیکنان خود را در اختیار تیم امید قرار دهند؛ بهخصوص در شرایطی که رقابتهای لیگ برتر با حساسیت دنبال میشود و باشگاهها نیز برای نتیجهگیری تحت فشار هستند.
نمونه روشن این موضوع استقلال است؛ تیمی که تعداد قابل توجهی از بازیکنان امید را در ترکیب خود دارد و طبق برنامه اعلامشده باید روز ۱۱ شهریور در یکی از مهمترین دیدارهای فصل به مصاف پرسپولیس برود. چگونه میتوان انتظار داشت باشگاهی که تنها یک روز پس از آغاز اردوی تیم امید باید دربی پایتخت را برگزار کند، بازیکنان اصلی و تأثیرگذار خود را بدون هیچ دغدغهای در اختیار تیم امید قرار دهد؟
این در حالی است که اگر حضور تیم امید در بازیهای آسیایی برای فوتبال ایران اهمیت دارد، باید از مدتها قبل برای آن برنامهریزی میشد. نمیتوان از یک سو از اهمیت موفقیت در بازیهای آسیایی، ضرورت پشتوانهسازی برای تیم ملی بزرگسالان و اهمیت نسل جدید بازیکنان صحبت کرد و از سوی دیگر در نخستین مرحله، برنامه مسابقات داخلی را بدون توجه به نیازهای تیم امید تنظیم کرد.
سؤال اصلی اینجاست که تیم امید دقیقاً چه زمانی قرار است برای فوتبال ایران اهمیت پیدا کند؟ آیا باید صبر کنیم تا مسابقات آغاز شود و سپس مسئولان درباره کمبود زمان آمادهسازی، نبود بازیکنان اصلی و مشکلات اردویی صحبت کنند؟ یا اینکه بهتر است این بار پیش از آنکه دیر شود، تصمیمات لازم گرفته شود؟
واقعیت این است که تیم امید برای حضور در بازیهای آسیایی ناگویا به چیزی بیشتر از شعار و حمایت روی کاغذ نیاز دارد. این تیم به بازیکن، اردو، زمان کافی برای تمرین و هماهنگی و البته همکاری باشگاهها نیازمند است. وقتی برنامه لیگ به گونهای تنظیم میشود که دقیقاً در حساسترین مقطع آمادهسازی، بازیکنان امید در اختیار تیم ملی نباشند، دیگر نمیتوان انتظار داشت حسین عبدی و شاگردانش با آمادگی کامل راهی مسابقات شوند.
فوتبال ایران سالهاست از ناکامی در رده امید و نرسیدن به موفقیت در بازیهای آسیایی و مسیر المپیک ضربه خورده است. اگر این بار قرار است نسل جدیدی از بازیکنان فوتبال ایران در ناگویا برای موفقیت بجنگند، حداقل انتظار این است که مسئولان فوتبال کشور نیز در عمل کنار آنها باشند، نه اینکه با تصمیمات متناقض، مسیر آمادهسازی این تیم را دشوارتر کنند.
تیم امید نباید قربانی بیبرنامگی فوتبال ایران شود. اگر موفقیت در بازیهای آسیایی ناگویا واقعاً برای مسئولان فوتبال اهمیت دارد، اکنون زمان آن است که سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال در برنامه مسابقات تجدیدنظر کنند و راهکاری برای در اختیار قرار گرفتن بازیکنان تیم امید پیدا کنند؛ در غیر این صورت، صحبت از حمایت از تیم امید تنها به یک شعار تکراری تبدیل خواهد شد.
