به گزارش اکونگار به نقل از معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان ریاست جمهوری، تورج امرایی معاون توسعه شرکتهای دانشبنیان معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان در یادداشتی نوشت: بسیاری از شرکت های صنعتی بزرگ ایران یا هیچ نیروی انسانی برای تحقیق و توسعه ندارند و یا شمار افراد متخصص تحقیق و توسعه آنها از انگشتان دو دست فراتر نمیرود. این یک چالش بزرگ برای نوآوری و توسعه فناوری در شرکت های بزرگ، و همزمان نشاندهنده یک شکاف ساختاری عمیق و نگرانکننده در بدنه صنعت ایران است. وقتی بنگاههای بزرگ صنعتی - که قرار است پیشران اقتصاد و فناوری کشور باشند - از داشتن ساختار تحقیق و توسعه جدی محروم هستند و یا خود را محروم کرده اند، نتیجهاش چیزی جز تکرار فناوریهای قدیمی، وابستگی روزافزون به واردات، کاهش رقابتپذیری جهانی و هدررفت منابع در چرخه تعمیر و نگهداری و جایگزینی تجهیزات فرسوده نخواهد بود. دلگرم بودن شرکتها به مشتریان سنتی برای تولید کالاها یا خدمات سنتی بی تردید دیر یا زود آنها را گرفتار امواج نوآوری دیگران و رقبا خواهد کرد. نمونه های فراوانی از ورشکستگی شرکتهای بزرگ و نامدار آنهم به دلیل فرار از نوآوری را می توان در ایران و جهان یافت.
اگر نوآوری را در یک نگاه ساده آفرینش ایده های نو و تبدیل آن ایده به ارزش (اعم از اقتصادی یا اجتماعی) بدانیم آنگاه در اقتصاد آزاد و با پیدایش نیازهای جدید، شرکتها محکوم به نوآوری هستند. نوآوری فقط تولید محصولات جدید یا ارتقا اساسی محصولات موجود نیست بلکه چتر نوآوری توسعه فرایندها و روشهای جدید تولید و نوآوری سازمانی را هم در بر می گیرد. نوآوری چه در چارچوب نظام نوآوری ملی، منطقه ای یا بخشی و چه بصورت تدریجی، رادیکال یا مخرب بخواهد محقق شود نیازمند هماهنگی میان ارکان و نهادهای گوناگون است. در گام نخست، این خود شرکتها و بنگاه ها هستند که باید با بنیادگذاری گروه های تحقیق و توسعه در سازمان خود و یا بکارگیری توان پژوهشی دانشگاه ها، نهادهای علمی و شرکتهای دیگر به سمت نوآوری حرکت کنند.
میزان تولید ناخالص داخلی برای همه کشورها بسیار حیاتی است. یکی از عوامل اعتبار و اقتدار کشورها در جهان همین تولید ناخالص داخلی و البته در هم تنیدگی این شاخص …
