به گزارش اکونگار به نقل از ایسنا، صنعت نساجی و پوشاک نیز مانند بسیاری از بخشهای تولیدی کشور در ماههای اخیر تحت تاثیر پیامدهای جنگ، ناترازی انرژی و رکود بازار قرار گرفته و به گفته برخی فعالان این صنعت، افزایش هزینه تامین مواد اولیه ناشی از رشد قیمت نفت، محدودیتهای حملونقل و بیمه، کاهش تولید برخی مواد اولیه در داخل، مشکلات تخصیص ارز و ثبت سفارش، در کنار افت تقاضای مصرفکنندگان، فشار مضاعفی بر واحدهای تولیدی وارد کرده است؛ با این حال، تولیدکنندگان تلاش کردهاند با حفظ اشتغال و تداوم فعالیت واحدها، آثار این چالشها را مدیریت کنند. اما از سوی دیگر در کنار چالشهای تامین مواد اولیه و رکود بازار، افزایش چند برابری واردات پارچه در سالهای اخیر، بهویژه از طریق رویههای ملوانی و کولبری، در حالی رخ داده که بخش قابل توجهی از این کالاها مشابه داخلی دارند و به دلیل تفاوت در حقوق ورودی و نظارتهای گمرکی، با قیمت پایینتری وارد بازار شده و این موضوع علاوه بر کاهش درآمدهای دولت، قدرت رقابت تولیدکنندگان داخلی را تضعیف کرده که به گفته فعالان صنعتی این حوزه در صورت اصلاح نشدن سازوکارهای واردات مرزی، میتواند اشتغال و سرمایهگذاری در صنعت نساجی با تهدید جدی روبرو شود.
آمارها از واردات پارچه چه میگوید؟
در این راستا سید شجاعالدین امامی رئوف در گفتوگو با ایسنا، گفت: میانگین واردات پارچه در نیمه دوم دهه ۹۰ و در فاصله سالهای ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰ حدود ۳۰۰ میلیون دلار در سال بود، اما این رقم طی سالهای اخیر به تدریج افزایش یافت و در سال ۱۴۰۴ به حدود ۹۶۰ میلیون دلار رسیده؛ در حالی که طی این سالها نه ظرفیت تولید پوشاک کشور افزایش یافته و نه مصرف پارچه رشد متناسبی را تجربه کرده و بخش عمده این افزایش واردات مربوط به پارچههایی است که مشابه داخلی دارند، اما به دلیل بهرهمندی از ارز ترجیحی یا قیمت پایین کالاهای استوک، امکان رقابت را از تولیدکنندگان داخلی گرفتهاند.
دبیر انجمن صنایع نساجی ایران با انتقاد از اجرای آییننامه ساماندهی …
