به گزارش شهر بورس و به نقل از صمانیوز، هر بار که سیلابی ویرانگر رخ میدهد، نخستین توضیح معمولاً «بارش بیسابقه» است؛ بارانی شدیدتر از حد انتظار که گویا بهتنهایی عامل وقوع یک فاجعه بوده است. اما واقعیت این است که پرسش اصلی را باید جای دیگری جستوجو کرد: چه اتفاقی افتاده که سرزمین، ظرفیت طبیعی خود برای مواجهه با سیلاب را از دست داده است؟
سیل تنها یک پدیده هیدرولوژیک نیست. در نگاه مهندسی عمران، وقوع و شدت یک سیلاب حاصل تعامل مجموعهای از عوامل طبیعی و انسانی است؛ از میزان و شدت بارش گرفته تا ویژگیهای حوضه آبریز، پوشش گیاهی، توپوگرافی و زمینشناسی. اما در این میان، تصمیمهای انسانی نیز نقشی تعیینکننده دارند؛ تصمیمهایی که گاه سالها پیش از وقوع یک حادثه گرفته شدهاند و پیامدهایشان در روز بارندگی آشکار میشود.
وقتی جنگلها تخریب میشوند، رودخانهها محدود و باریک میشوند، حریم و بستر رودخانه به زمین قابل ساختوساز تبدیل میشود و مسیر طبیعی آبراههها برای اجرای پروژههای عمرانی تغییر میکند، نباید از وقوع سیلاب و ابعاد خسارت آن شگفتزده شد. فاجعه در بسیاری از موارد، روز بارندگی آغاز نمیشود؛ بلکه روزی شکل میگیرد که تصمیم میگیریم طبیعت و ظرفیتهای آن را در فرآیند توسعه نادیده بگیریم.
سیلهای اخیر نپال از این منظر میتواند هشداری جدی برای جامعه مهندسی و مدیران توسعه باشد. امروز دیگر صرف محاسبه دبی طرح، تعیین دوره بازگشت و طراحی ظرفیت پلها، آبروها و سازههای کنترل … …
