به گزارش ایران اکونومیست؛ پژوهشگران میگویند تشخیص بیماری اوتیسم پس از شیوع و فروکش کردن بیماری کووید-۱۹ افزایش یافته است، اما نه به آن دلیلی که اغلب مردم فکر میکنند. تشخیص اوتیسم پس از شروع همهگیری کووید-۱۹ به شدت افزایش یافته، اما این الگو ممکن است به این معنی نباشد که خود اوتیسم ناگهان شایعتر شده است، بلکه این افزایش به طور عمده ناشی از افزایش تشخیص در میان دختران و زنان است، در حالی که میزان آن در میان پسران و مردان ثابت مانده یا حتی کاهش یافته است.
حالا پرسش اینجاست که چه چیزی باعث این اتفاق شده است؟
یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله JAMA Network Open نشان میدهد که بسیاری از این دختران و زنان در گذشته فقط بیماریشان تشخیص داده نشده است.
تیمی به رهبری محققان دانشگاه سنت لوئیس، پروندههای الکترونیکی سلامت ۱۷۱ هزار و ۱۳۴ نفر را که هر ساله بین سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴ در یک سیستم مراقبتهای بهداشتی بزرگ ایالات متحده تحت مراقبت قرار میگرفتند، بررسی کردند.
در کل این گروه، نرخ سالانه تشخیصهای جدید اوتیسم ثبت شده تا سال ۲۰۲۰ کاهش یافت و سپس شروع به افزایش کرد. با این حال، هنگامی که محققان دادهها را بر اساس جنسیت جدا کردند، دو روند کاملاً متفاوت را کشف کردند.
تشخیصهای جدید در میان مردان ثابت مانده یا کاهش یافته است، در حالی که این میزان در میان زنان از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ به طور متوسط سالانه ۱۹ درصد افزایش یافته است.
تعداد سالانه زنانی که تشخیص جدید دریافت میکنند، تقریباً دو برابر شده و از ۲۸۴ مورد در سال ۲۰۱۶ به ۵۱۳ مورد در سال ۲۰۲۴ افزایش یافته است.
یافتهها نشان میدهد که افزایش آشکار تشخیص اوتیسم پس از همهگیری کرونا، افزایش یکنواختی در سراسر جمعیت نبوده است، بلکه ارائه دهندگان خدمات درمانی ممکن است در تشخیص اوتیسم در افرادی که صفات آنها از نظر تاریخی نادیده گرفته شده است، بهتر عمل میکنند.
محققان میگویند: رشد کلی، نابرابری جنسیتی قابل توجهی را پنهان کرده است.
اوتیسم مدتهاست که بیشتر در پسران و مردان تشخیص داده میشود. بسیاری از ابزارهای غربالگری و توصیفهای مرسوم از اوتیسم از تحقیقاتی که عمدتاً شامل مردان میشد، توسعه یافتهاند و به طور بالقوه تشخیص سایر تظاهرات را دشوارتر میکنند.
یک مطالعه در سال ۲۰۲۶ که در مجله BMJ منتشر شد، نشان داد که اوتیسم در دختران دیرتر از پسران تشخیص داده میشود، اما شکاف در میزان تشخیص تا بزرگسالی به طور قابل توجهی کاهش مییابد.
دختران مبتلا به اوتیسم ممکن است انگیزه اجتماعی بیشتری از خود نشان دهند یا مشکلات خود را پنهان کنند که به طور بالقوه شناسایی آنها را با استفاده از ابزارهای غربالگری مرسوم دشوارتر میکند.
در این مطالعه، دختران و زنان حدود سه سال و نیم دیرتر از پسران و مردان به اوتیسم مبتلا شناخته شدند. این تأخیر در کودکان نیز مشاهده شد، به طوری که بیماری دختربچهها معمولاً حدود یک سال و نیم دیرتر از پسربچهها تشخیص داده میشود.
بیشترین افزایش در بین دختران نوجوان بود، به طوری که تشخیصهای جدید از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ هر ساله حدود ۲۲ درصد افزایش یافته است. محققان معتقدند که بیماری بسیاری از آنها ممکن است در کودکی تشخیص داده نشده باشد و در دوران نوجوانی تشخیص داده شده باشد.
زمانبندی مشخص نمیکند که بیماری همهگیر کرونا باعث اوتیسم یا روند تشخیصی گستردهتر شده باشد.
محدودیتها در ماههای اولیه کووید-۱۹، قرارهای پزشکی معمول، غربالگری رشد و آموزش حضوری را مختل کرد و پس از از سرگیری خدمات، ارزیابیهایی که به تأخیر افتاده بودند، ممکن است باعث افزایش تشخیصها شده باشند.
سلامت از راه دور نیز برای ارزیابیهای اوتیسم به طور گستردهتری پذیرفته شد و به طور بالقوه ارزیابیها را در دسترستر کرد. در همین حال، افزایش آگاهی عمومی از جمله زنانی که تجربیات خود را به صورت آنلاین به اشتراک میگذارند، ممکن است به برخی افراد کمک کرده باشد تا ویژگیهای اوتیسم را در خود تشخیص دهند و به دنبال ارزیابی حرفهای باشند.
نکته مهم این است که وقتی محققان تجزیه و تحلیل خود را بدون دادههای غیرمعمول سال ۲۰۲۰ تکرار کردند، الگوی کلیتر همچنان پابرجا ماند؛ تشخیصها در بین زنان افزایش یافت، در حالی که در بین مردان، ثابت یا رو به کاهش بود.
در آن تجزیه و تحلیل، نقطه عطف برای زنان به سال ۲۰۱۸ تغییر یافت. این نشان میدهد که اختلال همهگیری به تنهایی نمیتواند این روند را توضیح دهد.
این مطالعه محدودیتهای قابل توجهی دارد. این مطالعه اولین تشخیص اوتیسم ثبت شده در یک سیستم مراقبتهای بهداشتی را ردیابی کرد که لزوماً اولین تشخیص هر فرد در طول زندگیاش نبود.
همچنین تشخیصها از طریق کدهای صورتحساب شناسایی شدند و به طور مستقل با استفاده از ارزیابیهای استاندارد یا بررسیهای دقیق پرونده پزشکی تأیید نشدند.
گروه عمدتاً سفیدپوست نیز محدود به افرادی بود که به طور مداوم به همان سیستم مراقبتهای بهداشتی دسترسی داشتند، بنابراین یافتهها ممکن است برای جمعیت گستردهتر ایالات متحده صدق نکند.
بنابراین محققان به جای تغییرات در وقوع بیولوژیکی زمینهای اوتیسم، تغییرات در تشخیصهای ثبتشده را در بین افرادی که به طور مداوم با مراقبتهای بهداشتی درگیر هستند، اندازهگیری کردند.
حتی با وجود این موارد احتیاطی، یافتهها به یک شکاف تشخیصی مداوم اشاره دارند. تشخیص دیرهنگام میتواند دسترسی به حمایت، امکانات آموزشی یا محل کار و جامعهای را که به افراد کمک میکند تجربیات خود را درک کنند، به تأخیر بیندازد.
این مطالعه نشان میدهد که افزایش آمار اوتیسم ممکن است تا حدودی داستانی را نه از شیوع ناگهانی اوتیسم، بلکه از سیستمهای مراقبتهای بهداشتی که سرانجام شروع به دیدن افرادی کردهاند که از قلم انداخته بودند، روایت کند.
