به گزارش ایران اکونومیست؛ همزمان با پایان دوره پنجساله ریاست پیمان جبلی بر صداوسیما و در ادامه گزارش خبرآنلاین درباره از بین رفتن مرجعیت خبری تلویزیون، امیدعلی مسعودی، استاد علوم ارتباطات، در گفتگو با خبرآنلاین به تشریح الزامات «ملی بودن» رسانه پرداخت. او با نقد انحصارگرایی جناحی و بدنه متورم ۵۰ هزار نفری صداوسیما تاکید کرد که بحران اصلی رسانه ملی نه ریزش کلی مخاطب، بلکه «از دست رفتن اعتماد عمومی» و غفلت از سرمایهگذاری حرفهای است. پاییز ۱۴۰۵ با پایان یافتن دوره پنجساله ریاست پیمان جبلی بر سازمان صداوسیما همراه است؛ دورانی که بیش از هر زمان دیگری با صفت «خالصسازی»، ریزش مخاطب، گافهای زنجیرهای مجریان و حواشی تخصیص بودجههای نجومی در یادها خواهد ماند. ما پیش از این در گزارشی جامع با عنوان «تاراج اعتماد در ساختمان شیشهای؛ آیا صداوسیما هنوز "ملی" است؟» به بررسی کارنامه ۵ ساله پیمان جبلی و نداشتن مرجعیت خبری تلویزیون پرداختیم؛ گزارشی که در آن تاکید شد ملی بودن یک رسانه، عنوانی تشریفاتی نیست، بلکه حاصل اعتمادسازی، پذیرش تکثر آرا و پاسخگویی به مطالبات آحاد جامعه است.
در راستای همان پرونده و برای تحلیل بیشتر ابعاد این بحران، به سراغ امیدعلی مسعودی، استاد دانشگاه و کارشناس حوزه رسانه رفتیم تا استانداردهای علمی «رسانه ملی» و فاصله صداوسیمای کنونی با این شاخصها را به بحث بگذاریم. مالکیت عمومی و مسئولیت در قبال مطالبات جامعه
مسعودی در ابتدای این گفتگو به تشریح مفاهیم پایه و الزامات «ملی بودن» یک رسانه پرداخت و گفت: «وقتی از رسانه ملی سخن میگوییم، نخستین مؤلفه بحث مالکیت آن است. سازمان صداوسیما از وجه مالکیت متعلق به همه مردم است؛ زیرا هزینههای جاری و امکانات آن از محل درآمدهای عمومی کشور و بودجهای تامین میشود که توسط مجلس شورای اسلامی به تصویب میرسد. از اینرو مالکیت آن به آحاد جامعه تعلق دارد و بر اساس قانون اساسی نیز زیر نظر مقام معظم رهبری اداره میشود و رئیس آن هم از سوی ایشان منصوب میگردد.»
او در ادامه با اشاره به دومین مؤلفه استاندارد ملی بودن افزود: «موضوع دوم، رویکرد رسانه در قبال جامعه و میزان پاسخگویی آن به نیازهای مردم است. رسانه ملی باید سنخیت مستقیمی با انتظارات جامعه داشته باشد و مشخص شود تا چه اندازه در برآورده …
