**چالشهای زنجیرهای صنعت خودروسازی ایران پس از هفت دهه فعالیت** در طول هفت سال نزدیک، صنعت خودروسازی در ایران نوسانیهای زیادی را تجربه کرده است. موفقیتهای اولیه، باز هم در مواجهه با تحریمها، محدودیتهای واردات، کاهش نقدینگی و زوایای دیگر به زودی با چالشهای واقعی روبهرو شد. دو شرکت بزرگ، ایرانخودرو و سایپا، در حالی که برای گسترش تولید و توسعه طراحی داخلی تلاش میکردند، به وضعیت زیانانداز تبدیل شدند؛ در حالی که شرکتهای مونتاژکننده طی دهههای اخیر، حتی بر سر متغیرهای تأمین و هزینهها، رشد قابلتوجهی را به دست آوردهاند. **سیاستهای آنچند ایدهپرداز، ولی ناکام** تهیه ممنونیتها، سیستمهای فروش یکپارچه، و بهدست آوردن مسائل مالی و فناوری برای خودروسازان، بهنظر میرسد چه به اندازهای موثر بودهاند. اما بهنظر میرسد که بسیاری از اقدامات در به سمت «سیاستهای تحریمی، باستانشناختی ونگدانه» ناجی گفته میشوند. همانگونه که در تلاش برای ورود خودروهای خارجی، بهصورت مستقیم وارد بازار نمیتوانند، اما از طریق چین یا واسطههای دیگر میتوانند وارد میشوند. این ضعف در یک تعادل نمونهای از چالشهای تعادلی بین سیاستگذاری داخلی و تحریمهای بینالمللی است. **مصرفکنندهها و رضایت از کیفیت** در نگاه پدیدهای، سناریوهای رضایتپذیری کاهش مییابد؛ کیفیت داخلی گاهی از معیاری سرپوشیده، حتی در آزادیبار شدن واردات نیست و این باعث میشود افراد تمرکز خود را به تمام محصولات داخلی منسوب کنند. حتی زمانی که جزئیات مورد نیاز کارکنان و کنترل کیفیت در مشکلات بروز میگردد، تأثیرات آن همچنان در بازار باقی میماند؛ عملکرد اثربخش حتی در ترمیمات یا بازرسیهای بعدی، بدون تعریف جزئیات پایدار نخواهد بود. **عدم هماهنگی سیاستهای ابزارهای حمایت** سیاستهای مالی گسترده، هرچند …
