به گزارش ایران اکونومیست؛ پنهان کردن احساسات به معنای از بین رفتن آنها نیست و احساسات سرکوبشده ممکن است به شکلهای متفاوتی بروز کنند. بیشتر افراد گاهی احساسات خود را سرکوب کردهاند مثلا زمانی که موقعیت برای ابراز احساسات مناسب نبوده یا محیط، امن به نظر نمیرسیده است.
متخصصان سلامت روان میگویند پنهان کردن موقت احساسات میتواند در چنین شرایطی عملی باشد اما سرکوب مداوم احساسات به تقلای ذهنی زیادی نیاز دارد و با تنظیم هیجان فرق دارد.
سرکوب مداوم احساسات میتواند شناخت صحیح آنها را برایمان دشوار کند و متعاقبا سلامت روان و در نهایت جسم ما را به خطر بیاندازد. افرادی که مرتب احساساتشان را نادیده میگیرند یا از بروز آنها جلوگیری میکنند، فرصت کمتری دارند که نشانههای جسمانی، عامل محرک و پیام احساسات را تشخیص دهند و ممکن است در نهایت فقط دچار یک کلافگی دائمی شوند بدون اینکه بتوانند احساس دقیق خود را شناسایی کنند.
در یک بررسی آزمایشی، افرادی که از آنها خواسته شد بروز احساساتشان را سرکوب کنند، در ظاهر هیجان کمتری نشان دادند اما شدت احساس گزارششده کاهش پیدا نکرد بلکه بدن آنها همچنان با تغییر در فعالیت دستگاه عصبی سمپاتیک و ضربان قلب واکنش نشان داد.
احساسات سرکوبشده به شکلهای دیگری نیز ظاهر میشوند، از تحریکپذیری در برابر مسائل کوچک و افکار مداوم در نیمهشب گرفته تا اضطرابی که علت مشخصی ندارد. از سوی دیگر، خاموش کردن احساسات ناخوشایند ممکن است احساسات مثبت را هم کمرنگ کند. برخی افراد پس از سالها سرکوب خشم یا اندوه، دچار نوعی کرختی عاطفی یا احساس تماشای زندگیشان «از پشت شیشه» میشوند.
این وضعیت ممکن است با نشانههای جسمانی نیز همراه باشد. به گزارش ایندیپندنت، دکتر «ایمی ماست»، مشاور سلامت روان میگوید در میان مراجعانش مواردی مانند سفتی مداوم فک یا شانهها، سردرد، اختلال خواب، واکنشهای گوارشی هنگام ناراحتی و خستگی مزمن را مشاهده میکند که با استراحت برطرف نمیشود. با این حال، او تاکید میکند علائم جسمانی بدون علت ابتدا باید از نظر پزشکی بررسی شوند و فقط پس از رد دلایل پزشکی، میتوان ارتباط احتمالی آنها با احساسات را بررسی کرد.
سرکوب احساسات، توانایی تنظیم هیجان را مختل میکند چراکه هنر تنظیم هیجانی، با تشخیص …
