کشورهای همسو با اولویت‌های آمریکا حمایت می شوند

به گزارش ایران اکونومیست؛ مداخله بی‌سابقه آمریکا و ژاپن برای حمایت از واحد پولی ین ممکن است در نهایت به تغییر رفتار در بازار جهانی ارز منتهی شود. (سنا)، به نقل از وبسایت «سی‌ان‌بی‌سی»، ژاپن پیش از این نیز در بازارهای ارز مداخله کرده بود، اما این بار ابعاد عملیات بزرگ‌تر از معمول است. این مداخله با حمایت واشنگتن انجام شد و بنابر گزارش‌ها، به‌جای آن‌که مستقیم در بازار دلار- ین صورت گیرد، از طریق معاملات متقاطع یورو - ین اجرا شد و هم‌زمان با حمایت سیاسی صریح دو کشور هم‌راه بود. برخی سرمایه‌گذاران این اقدام را گامی بسیار مهم می‌دانند.

یسپر کول، مدیر متخصص در گروه مونکس، با اشاره به هدف بازدارندگی در بازار گفت: «وزارت دارایی ژاپن و خزانه‌داری آمریکا با موفقیت ین را به یک سلاح تبدیل کرده‌اند.»

به گفته او، این مداخله فراتر از مدیریت متعارف بازار ارز بود، زیرا ۲ کشور به‌صورت هماهنگ از ترازنامه‌های دولتی خود برای تأثیرگذاری بر روان‌شناسی بازار استفاده کردند.

او افزود: «وقتی ۲ قدرت بزرگ حاکمیتی، دارایی‌های ملی روزبه‌روز کمیاب‌تر خود را به‌صورت هماهنگ و برای هدفی مشترک به کار می‌گیرند، بازارها ناگزیرند به آن توجه کنند.»

این مداخله هماهنگ، نخستین عملیات مشترک آمریکا و ژاپن برای خرید ین از سال ۱۹۹۸ و نخستین مداخله هماهنگ ۲ کشور از زمانی بود که گروه هفت پس از زلزله سال ۲۰۱۱ برای تضعیف ین وارد عمل شد.

کول هم‌چنین به آن‌چه از نظر او نشانه‌ای بی‌سابقه از حمایت سیاسی است اشاره کرد: «واشنگتن و توکیو با ترکیب پشتیبانی سیاسی و قدرت مالی، تلاش کردند هزینه شرط‌بندی علیه ین را افزایش دهند؛ به این ترتیب که ۲ ترازنامه حاکمیتی را در سوی مقابل این معامله قرار دادند.»

اسوار پراساد، استاد دانشگاه کرنل، این اقدام را بیش‌تر حرکتی دفاعی می‌داند، اما معتقد است این عملیات در عین حال نشان می‌دهد سیاست ارزی بیش از پیش با مسائل ژئوپلیتیک درهم تنیده شده است.

پراساد گفت: «مداخله در بازار ارز آشکارا رنگ‌وبوی ژئوپلیتیک پیدا کرده است»

دولت دونالد ترامپ ظاهراً تمایل بیش‌تری پیدا کرده تا از بانک‌های مرکزی کشورهایی حمایت کند که آنها را همسو با اولویت‌های آمریکا می‌داند.

برخی تحلیل‌گران این اقدام را با حمایت واشنگتن از پزو آرژانتین در دوران ریاست‌جمهوری خاویر میلی مقایسه کردند؛ زمانی که این کشور در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای مهم با بی‌ثباتی ارزی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. در سپتامبر و اکتبر ۲۰۲۵، دولت ترامپ با ارائه یک بسته حمایتی وارد عمل شد و از صندوق تثبیت ارزی خزانه‌داری آمریکا برای ارائه یک قرارداد سوآپ ارزی ۲۰ میلیارد دلاری با بانک مرکزی آرژانتین استفاده کرد و هم‌زمان در بازار آزاد به خرید پزو پرداخت.

مایکل گاید، استراتژیست ارشد سرمایه‌گذاری در شرکت Tactical Rotation Management، در این باره گفت: «بسنت وجه مشترک این ۲ ماجراست. همان خزانه‌داری، همان صندوق تثبیت ارزی و همان رویکرد استفاده از عملیات ارزی به‌عنوان ابزاری برای اعمال قدرت دولتی. در مورد آرژانتین، هدف حمایت از یک دوست بود.»

بر أساس گفته های دیوید روش، استراتژیست شرکت Quantum Strategy، انگیزه‌های واشنگتن احتمالاً فراتر از ثبات مالی یا بازارهای خزانه‌داری بوده و ملاحظات سیاسی نیز ممکن است در این تصمیم نقش داشته باشد.

وزارت خزانه‌داری آمریکا به درخواست شبکه «سی‌ان‌بی‌سی»،برای اظهارنظر درباره این موضوع پاسخی نداد.

استراتژیست‌ها می‌گویند این مداخله نحوه نگاه سرمایه‌گذاران به این ارز را تغییر داده است.

بیلی لئونگ، استراتژیست سرمایه‌گذاری در Global X ETFs، گفت: « اقدام همزمان آمریکا و ژاپن برای حمایت از ین، به‌طور مشخص محاسبات مربوط به معاملات تأمین مالی را تغییر می‌دهد. اگر سرمایه‌گذاران اکنون ریسک مداخله را یک تهدید واقعی و هماهنگ ببینند، احتمالاً در اتخاذ موقعیت‌های بزرگ فروش ین محتاط‌تر خواهند شد و به سمت ارزهای تأمین مالی جایگزین حرکت خواهند کرد.»

ین مدت‌هاست ارز تأمین مالی ترجیحی جهان برای معاملات مبتنی بر اختلاف نرخ بهره (Carry Trade) بوده است؛ معاملاتی که در آنها سرمایه‌گذاران با هزینه‌ای پایین به ین وام می‌گیرند و سپس این منابع را در دارایی‌های دارای بازده بالاتر در سایر بازارها سرمایه‌گذاری می‌کنند.

لئونگ افزود: پیامد گسترده‌تر این تحول آن است که «سیاست ارزی به‌خودی‌خود» پس از آنکه طی یک دهه گذشته تا حد زیادی به حاشیه رفته بود، بار دیگر به یکی از شریان‌های ریسک بازار تبدیل شده است. اگر سرمایه‌گذاران بیش از پیش به سمت ارزهای تأمین مالی دیگری مانند یورو حرکت کنند، این تحول می‌تواند نحوه موقعیت‌گیری در بازارهای اصلی ارز را دگرگون کند.

ماساهیکو لو، استراتژیست ارشد درآمد ثابت در State Street Investment، نیز موافق است که این اتفاق به آن معناست که معامله‌گران باید تحولات ژئوپلیتیک را بیش از گذشته در قیمت‌گذاری‌های خود لحاظ کنند.

به گفته او بزرگ‌ترین تغییر این است که معامله‌گران اکنون متغیر جدیدی برای قیمت‌گذاری دارند: واکنش سیاست‌گذاران، نه صرفاً عوامل بنیادین اقتصاد کلان.