به گزارش سایت دیده بان ایران؛ همزمان با تشدید محدودیتهای ناشی از تحریمها و فعال شدن مکانیسم ماشه در سال گذشته، فروش نفت ایران با چالشهای جدی مواجه شد. در چنین شرایطی، بر اساس اطلاعات و مستندات مطرحشده، مذاکراتی در شرکت ملی نفت ایران برای انتقال بخشی از نفت کشور به مخازن پوششی در چین و فروش آن از طریق قراردادهای موسوم به VIO و OPS انجام شد.
در این میان، حسین آقایاری نیز بهعنوان یکی از افراد مرتبط با این مسیر و همکاری با شرکتهای چینی VIO و OPS مطرح شده است؛ موضوعی که با توجه به اهمیت این مسیر فروش نفت و توقف ادامه تحویل محمولهها، نیازمند بررسی و شفافسازی دقیق از سوی مسئولان ذیربط است.
اهمیت این مسیر صرفاً به انتقال نفت محدود نبود؛ بلکه امکان فروش نفت از مخازن در بازار چین، به گفته منابع مطلع، ظرفیتهایی برای کشف قیمت، حضور مستقیمتر در بازار و مدیریت بهتر فرآیند حملونقل و نفتکشها ایجاد میکرد.
بر اساس مستندات مورد اشاره، از آبان ۱۴۰۴ که اجرای این قرارداد آغاز شد تا اسفند همان سال، در مجموع ۸۴ میلیون بشکه نفت در قالب محمولههای مختلف تحویل شده است. از این میزان، حدود ۷۰ میلیون بشکه بر اساس قیمتها و تخفیفهای زمان تحویل تسویه شده که معادل حدود ۸۳ درصد کل محمولههای تحویلی است.
نکته قابل توجه آن است که بنا بر این اطلاعات، حتی پس از توقف تحویل محمولههای جدید، روند نهاییسازی پرداختهای مربوط به محمولههای قبلی متوقف نشده است.
با این حال، توقف اجرای این مسیر فروش، پرسشهایی را درباره مبنای تصمیمگیری و آثار اقتصادی آن ایجاد کرده است. نخستین پرسش این است که با توجه به شرایط ویژهای که قرارداد در آن شکل گرفت و همچنین حجم نفت تحویلشده و مبالغ تسویهشده، تصمیم به توقف یک قرارداد دوساله بر اساس چه ملاحظاتی اتخاذ شده است؟
از سوی دیگر، انتشار نام شرکتهای چینی طرف قرارداد در رسانهها و احتمال قرار گرفتن این مسیر تجاری در معرض تحریمهای ثانویه، موضوع دیگری است که نیازمند توضیح مسئولان مربوطه است. کارشناسان معتقدند در حوزه فروش نفت، حفظ مسیرهای صادراتی و جلوگیری از …
