زنگ خطر فروپاشی امنیت آبی در استان همیشه سبز به صدا درآمد.
کاهش حدود یکمتری تراز منابع آبهای زیرزمینی مازندران در سال آبی جاری، یک آمار ساده نیست؛ این عدد، نشانه آشکاری از ضعف در مدیریت منابع آب، ناتوانی در مهار روانآبها، برداشت بیرویه از سفرههای زیرزمینی و تغییر الگوی اقلیمی است. استانی که سالانه میلیاردها مترمکعب بارندگی دریافت میکند، امروز با افت سفرههای آب زیرزمینی روبهروست؛ پارادوکسی که اگر برای آن چارهای اندیشیده نشود، میتواند کشاورزی، محیطزیست، اقتصاد و حتی امنیت اجتماعی مازندران را در سالهای آینده با بحرانهای جدی مواجه کند.
مازندران سالهاست با عنوان «استان سبز» شناخته میشود؛ سرزمینی که جنگل، رودخانه، باران و دریای خزر، آن را به یکی از غنیترین مناطق کشور از نظر منابع طبیعی تبدیل کرده است. اما پشت این تصویر سرسبز، واقعیتی نگرانکننده در حال شکلگیری است؛ افت محسوس منابع آب زیرزمینی.
کاهش حدود یک متر از تراز آبخوانهای مازندران در سال آبی جاری، هشداری است که نباید تنها در گزارشهای تخصصی باقی بماند. این کاهش نشان میدهد سرعت برداشت از منابع زیرزمینی، از سرعت تغذیه طبیعی آنها پیشی گرفته و مدیریت آب در یکی از پرآبترین استانهای کشور با چالش جدی روبهرو شده است.
در نگاه نخست، شاید تصور شود استانی با بارش فراوان، هیچگاه با بحران آب مواجه نخواهد شد، اما واقعیت این است که بحران امروز مازندران، بحران کمبود بارش نیست؛ بلکه بحران مدیریت منابع آب است.
در هر بارندگی شدید، میلیونها مترمکعب آب از ارتفاعات البرز به سمت دشتها و سپس دریای خزر جاری میشود. بخش عمده این آب، بدون ذخیرهسازی یا نفوذ به آبخوانها، از دسترس خارج میشود. در حقیقت، مازندران بیش از آنکه با کمبود آب مواجه باشد، با ضعف در نگهداشت آب روبهروست.
کارشناسان معتقدند یکی از مهمترین عوامل افت سفرههای زیرزمینی، برداشت بیرویه از چاههای کشاورزی است. بخش کشاورزی بزرگترین مصرفکننده …
