موتورهای دیزلی سنگین همچنان ستون اصلی حملونقل جادهای در بسیاری از بازارهای جهان هستند؛ اما فشارهای زیستمحیطی و مقررات سختگیرانهتر باعث شده است توسعه این موتورها دیگر صرفا بر افزایش قدرت، گشتاور و دوام متمرکز نباشد. اکنون سازندگان کامیون و کشنده باید همزمان موتورهایی کممصرفتر، پاکتر و بادوامتر تولید کنند؛ موتورهایی که بتوانند در شرایط واقعی کار، از مسیرهای شهری تا حملونقل طولانی مسافت، میزان انتشار اکسیدهای نیتروژن، ذرات معلق و گازهای گلخانهای را کاهش دهند.
در اروپا، مقررات «یورو ۷» مسیر تازهای برای خودروهای سنگین ترسیم کرده است. این مقررات برای خودروهای سنگین از اواخر ماه مه ۲۰۲۸ برای گونههای جدید و از اواخر ماه مه ۲۰۲۹ برای همه خودروهای سنگین اجرایی میشود و علاوهبر آزمایشهای استاندارد، آلایندگی در شرایط رانندگی واقعی و دوام سامانههای کنترل آلایندگی را نیز مورد توجه قرار میدهد. در نتیجه، آنچه در صنعت کامیون و کشنده در حال رخ دادن است، صرفا تغییر نوع سوخت نیست؛ بلکه بازطراحی مجموعه موتور، سامانه سوخترسانی، مدیریت حرارتی، سامانه بازگردانی گازهای خروجی و تجهیزات تصفیه دود است.
موتور دیزل هنوز حذف نشده است
با وجود رشد کامیونهای برقی و توسعه سوختهایی مانند هیدروژن، موتور دیزل هنوز برای بخش بزرگی از حملونقل سنگین اهمیت دارد. دلیل آن نیز روشن است: چگالی انرژی بالای سوخت، امکان پیمایش طولانی، سرعت سوختگیری و زیرساخت گسترده سوخترسانی.
بنابراین راهبرد بسیاری از سازندگان در کوتاهمدت، کنار گذاشتن موتور دیزل نیست؛ بلکه افزایش بازده و کاهش آلایندگی آن است.
نخستین مرحله این تحول از خود موتور آغاز میشود. تزریق دقیقتر سوخت، فشار بالاتر تزریق، کنترل الکترونیکی دقیقتر، افزایش بازده توربوشارژر، مدیریت بهتر نسبت هوا و سوخت و کنترل دقیق زمان احتراق، باعث میشود مقدار بیشتری از انرژی سوخت به حرکت تبدیل شود و انرژی کمتری بهشکل گرما و آلایندگی از موتور خارج شود.
این موضوع برای کامیون اهمیت دوچندانی دارد؛ زیرا خودروهای سنگین معمولا هزاران کیلومتر در ماه پیمایش دارند. حتی کاهش اندک مصرف سوخت در هر کیلومتر، در مقیاس ناوگان میتواند به صرفهجویی قابل توجهی منجر شود.
کاهش آلایندگی فقط با موتور جدید …
