در واگذاری یک خودروساز بزرگ، سادهترین بخش ماجرا انتقال مالکیت است؛ بخش دشوار از روز بعد از واگذاری آغاز میشود. خودروسازی که سالها با مشکلاتی مانند کمبود نقدینگی، قیمتگذاری، هزینه بالای تولید، مطالبات زنجیرهتامین، فرسودگی بخشی از تجهیزات و فاصله گرفتن از فناوریهای روز دستوپنجه نرم کرده، صرفا با تغییر نام مالک متحول نمیشود. آنچه میتواند مسیر یک بنگاه بزرگ صنعتی را تغییر دهد، کیفیت مدیریتی است که پس از واگذاری بر سر کار میآید و مهمتر از آن، توان مالک برای پشتیبانی از این مدیریت و تامین منابع مورد نیاز برای اصلاح ساختار است.
بههمین دلیل، موضوع اهلیت خریدار را نباید به توان پرداخت بهای سهام محدود کرد. کسی که میخواهد یک خودروساز بزرگ را در اختیار بگیرد، باید بتواند نشان دهد که برای اداره آن برنامه دارد، سرمایه لازم را تامین میکند، زنجیره قطعهسازی را حفظ و تقویت خواهد کرد، توسعه محصول را متوقف نمیکند و برای خروج شرکت از وضعیت پرهزینه فعلی نسخه عملیاتی دارد. در غیر این صورت، ممکن است مالکیت تغییر کند، اما مسائل اصلی صنعت همچنان باقی بماند.
خرید یک خودروسازی با خرید یک شرکت معمولی متفاوت است
یک خودروساز مجموعهای از داراییهای فیزیکی نیست که ارزش آن را بتوان با زمین، ساختمان و تجهیزات محاسبه کرد. بخش قابل توجهی از ارزش آن در زنجیرهتامین، نیروی انسانی، دانش فنی، ارتباط با بازار، شبکه خدمات، ظرفیت تولید و تجربه انباشتهشده در طول سالها قرار دارد. از همین رو، خریدار باید ابتدا نشان دهد که این مجموعه را میشناسد.
شناخت صنعتخودرو به معنای آشنایی با فروش خودرو نیست. کسی که میخواهد خودروساز را اداره کند باید اقتصاد تولید، مهندسی خودرو، تامین قطعات، کنترل کیفیت، برنامهریزی تولید، توسعه محصول، خدمات پس از فروش و رفتار بازار را بشناسد. این شناخت باید در تیم مدیریتی خریدار وجود داشته باشد.
ممکن است مالک از جنس سرمایهگذار باشد و سابقه مستقیم خودروسازی نداشته باشد؛ اما نمیتواند بدون برخورداری از مدیران و کارشناسان باتجربه وارد چنین صنعتی شود. مساله اصلی این است که مالک باید بداند چه چیزی را خریداری کرده و برای اداره آن به چه تخصصی نیاز دارد.
توان مالی را نباید فقط با رقم معامله سنجید …
