از بنزین تا خودروی فرسوده؛ چرا همیشه مردم باید هزینه تصمیمهای غلط را بدهند؟بنزین
خودروهای فرسوده امروز نه حاصل انتخاب مردم، بلکه نتیجه سالها خطای سیاستگذاری، کاهش قدرت خرید و اقتصاد دستوری است، اما باز هم هزینه این ناکارآمدی، با محدودیت و فشار بیشتر بر همان مردم تحمیل میشود.
به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، اصلاح آییننامه اجرایی ماده ۱۰ قانون ساماندهی صنعت خودرو، بار دیگر پرونده خودروهای فرسوده و ضرورت نوسازی ناوگان حملونقل کشور را به صدر اخبار آورده است؛ مصوبهای که تلاش دارد با ترکیبی از مشوق و محدودیت، روند خروج خودروهای فرسوده را سرعت ببخشد.
بر اساس این اصلاحیه، سکوهای حملونقل اینترنتی و سامانههای باربری موظف شدهاند از بهکارگیری خودروهایی که به سن فرسودگی رسیدهاند جلوگیری کنند. همچنین خودروهای فرسوده دیگر از سهمیه سوخت یارانهای بهرهمند نخواهند شد و تخصیص کارت سوخت نیز به ثبتنام مالک در سامانه جایگزینی خودروهای فرسوده وابسته خواهد بود.
در بخش تردد نیز محدودیتهای جدیدی اعمال شده و پس از رسیدن خودرو به سن فرسودگی، تردد، نقلوانتقال و تعویض پلاک در کلانشهرها ممنوع خواهد شد. برای ناوگان باری سنگین و کامیونهای کشنده نیز محدودیت تخصیص سوخت بر اساس سن خودرو بهصورت مرحلهای اجرا میشود.
اما پرسش اصلی این است که چرا مردم به استفاده از خودروهای فرسوده رسیدهاند؟ آیا فردی که با خودرویی قدیمی، پرمصرف، با ایمنی کم و پرهزینه، زندگی خود را میگذراند، از این وضعیت رضایت دارد؟ آیا کسی از پرداخت هزینههای سنگین تعمیرات و تحمل ناامنی لذت میبرد؟
در واقع، خودروهای فرسوده بیش از آنکه انتخاب باشند، نتیجه یک مسیر اشتباه هستند.مردم، قربانی یک چرخه معیوب
واقعیت این است که خودروهای فرسوده محصول تصمیم اشتباه مردم نیستند؛ آنها نتیجه سالها سیاستگذاری نادرست در اقتصاد و صنعت خودرو هستند.
وقتی تورم قدرت خرید مردم را کاهش میدهد، وقتی قیمت خودرو فاصله زیادی با درآمد خانوارها پیدا میکند و وقتی بازار از رقابت واقعی دور میشود، افزایش عمر ناوگان یک پیامد طبیعی خواهد بود.
سالها قیمتگذاری دستوری، محدودیت واردات، کاهش رقابت و ایجاد سازوکارهایی مانند سامانه فروش، …
