در اواسط دهه ۵۰، آخرین پیشرانههای هشت سیلندر خطی از صنعت خودروسازی محو شدند. در آمریکا، این پیشرانهها در سال ۱۹۵۴ برای همیشه از خطوط تولید کنار رفتند؛ پیشرانههایی که در آن زمان دیگر به نمونههایی قدیمی و کلاسیک تبدیل شده بودند. دو برند پونتیاک و پاکارد آخرین خودروسازانی بودند که تا آخرین لحظه به این ساختار قدیمی وفادار ماندند. هر دو شرکت دههها به این نیروگاههای هشت سیلندر خطی متکی بودند و با وجود اینکه سایر خودروسازان در اوایل دهه ۵۰ میلادی این ساختار را کنار گذاشته بودند، آنها تا سال ۱۹۵۴ به استفاده از آن ادامه دادند. در جبهه پونتیاک، پیشرانه ۴.۴ لیتری هشت سیلندر خطی وظیفه تأمین نیروی مدلهایی مانند چیفتن و استار چیف را بر عهده داشت. در سمت دیگر، طیف وسیعی از محصولات پاکارد از نسخههای ۴.۷ لیتری، ۵.۳ لیتری و ۵.۸ لیتری نیرو میگرفتند اما با فرارسیدن سال ۱۹۵۵، هر دو کمپانی سرانجام این نیروگاههای قدیمی را بازنشسته کرده و موتورهای کاملاً جدید V8 را جایگزین آنها کردند.
