بعضی سفرها با بستن چمدان شروع نمیشوند؛ با یک دلتنگی قدیمی آغاز میشوند، با یک «یا رضا» که بیهوا از گوشه دل بلند میشود و آدم را میبرد به سالهایی که کودک بود و در صحن حرم میدوید.
باشگاه خبرنگاران جوان - یادش بخیر آن روزها که بچه بودیم؛ در صحن و سرای حرم میدویدیم و آنقدر غرق تماشای گنبد میشدیم که خیال میکردیم اگر چشمهایمان را ببندیم، وقتی بازشان کنیم درست وسط مشهدیم. آن روزها نمیدانستیم روزی برای همان دویدنهای کودکانه دلمان تنگ میشود؛ نمیدانستیم بزرگ که شویم، فاصله تا حرم دیگر فقط کیلومتر نیست، گاهی فاصله …
