مدیر اجرایی بنیاد طبیعت و انسان در روسیه، میگوید: «اولین مشکل در تمرکز قدرت فناوری نهفته است.
تعداد محدودی از کشورها و شرکتها تراشههای پیشرفته، محاسبات ابری، مدلهای زیربنایی، دادهها و سرمایه را کنترل میکنند. این امر خطر ترکیب دسترسی رسمی به فناوریهای هوش مصنوعی و وابستگی به تأمینکنندگان خارجی را با عدم توانایی در تأثیرگذاری بر استانداردها، قیمتها و قوانین استفاده از دادهها ایجاد میکند.»
به گفته ریباکوف، مشکل دوم، شکاف بین اظهارات و اجرا است. وعدههای سرمایهگذاری، اعلامیههای سیاسی، تعهدات مالی و کمپینهای تبلیغاتی ماهیت متفاوتی دارند، اما هیچ یک از آنها به خودی خود، تأثیر ملموسی در مقیاس وسیعتر نشان نمیدهند.
مشکل سوم در سیستم مدیریت پراکنده نهفته است. در حالی که سازمان ملل متحد، اتحادیه بینالمللی مخابرات، اجلاس جهانی جامعه اطلاعاتی، سازمانهای بینالمللی همکاری هوش مصنوعی، نهادهای منطقهای و ملی و نهادهای فنی و نظارتی میتوانند نقشهای یکدیگر را تکمیل کنند، فقدان تقسیم کار شفاف میتواند منجر به تکرار تلاشها و الزامات متناقض شود.
وی افزود: «سایر خطرات رایج مربوط به هزینههای زیستمحیطی، تأثیر هوش مصنوعی بر بازار کار، حقوق دادهها، ایمنی کودکان، محرومیت زبانی و رسمیت و اثربخشی نظارت انسانی است.»
منبع: TASS
