به هر حال عدم حضور سرمربی خارجی روی نیمکت فنی تیمها فقط به خاطر اعتماد باشگاهها به مربیان ایرانی نیست بلکه مسائلی از جمله مشکلات مالی، افزایش هزینههای ارزی، دشواری پرداخت قرارداد خارجیها و شرایط جنگی کشور باعث شدند که دیگر سرمربی خارجی در لیگ امسال نداشته باشیم و همه تیمها با سرمربی ایرانی بازیهای خود را در لیگ امسال شروع کنند.
به هر حال امسال مدیران باشگاهها ترجیح دادند که به سراغ گزینههای داخلی بروند تا از لحاظ مسائل مالی به مشکل برنخورند و باز هم پرونده حقوقی دیگری در دادگاه عالی ورزش برای خود باز نکنند.
البته فصل جدید فوتبال در حالی بدون سرمربی خارجی شروع میشود که حضور مربیان غیر ایرانی در لیگ ایران سابقه طولانی دارد و بعضی از این مربیان خارجی در فوتبال ایران به موفقیتهای بزرگی دست یافتند و برخی دیگر هم بدون دستاوردی از ایران رفتند و حتی با شکایت در دادگاههای بین المللی باعث بسته شدن پنجره نقل و انتقالاتی و گرفتن غرامت از تیم سابق خود شدند.
به هر حال نبود سرمربی خارجی در لیگ ایران به طور کامل به نفع فوتبال ما نیست، چرا که مربی خارجی باکیفیت میتواند دانش مربیگری در فوتبال ایران را افزایش بدهد و روشهای نوین را به مربیان ایرانی یاد بدهد. مثلا مربیانی همانند برانکو، استراماچونی و اسکوچیچ توانستند در تیمهای پرسپولیس، استقلال و تراکتور تاثیرگذار باشند و بخشی از روشهای تمرینی و مدیریتی خود را به فوتبال ایران منتقل کردند.
با این حال تمام نیمکتهای لیگ برتر در اختیار مربیان ایرانی قرار گرفته است و آنها باید از این فرصت ایجاد شده نهایت استفاده را ببرند و به مدیران باشگاهها نشان بدهند که اگر به مربیان داخلی اعتماد کنند، آنها میتوانند در رشد و پیشرفت فوتبال ایران تاثیرگذار باشند و دیگر باشگاهها مجبور نخواهد بود که هزینههای ارزی زیادی برای جذب سرمربی خارجی صرف کنند.
علاوه بر این، هیچیک از سرمربیان لیگ بیستوششم بالای ۶۰ سال نیستند؛ موضوعی که نشاندهنده حضور پررنگ نسل جوان مربیان ایرانی است. میانگین سنی ۱۸ سرمربی در فصل ۱۴۰۶-۱۴۰۵ فوتبال ایران، ۴۸ سال و ۳ ماه است و این آمار نشان از جوانگرایی و پوست اندازی در نیمکت فنی تیمها دارد.
در حال حاضر عبدالله ویسی فقط با ۵۵ سال، بالاترین سن را میان مربیان لیگ برتری در این فصل دارد. او متولد دوم فروردینماه ۱۳۵۰ و حدود ۲ ماه مسنتر از ساکت الهامی است. زمانی، سن و سال مربیان بالای ۶۰ و ۷۰ بود، اما خوشبختانه حالا ویسی که برای خودش جوانی است، مسنترین محسوب میشود. از آن طرف، سعید اخباری از چادرملو هم فقط با ۴۱ سال، جوانترین سرمربی لیگ برتر است.
علاوه بر این، امسال هم شاهد جابه جایی مربیان در بین تیمهای لیگ برتری بودیم و این چرخه معیوب همچنان در فوتبال ما ادامه دارد و فقط ۲ مربی جدید به لیگ امسال اضافه شدند که شامل شهبا سرمربی تیم مس شهر بابک و محمد نوری سرمربی تیم صنعت نفت آبادان است.
مجید جلالی کارشناس فوتبال در این باره اظهار کرد: لیگ برتر فوتبال با سرمربیان ایرانی قرار است برگزار شود و همه این مربیان خوب هستند و اینها باید سعی زیادی برای بالا بردن کیفیت فوتبال ایران داشته باشند. مربیان جوان باید فضا را برای کار کردن همکاران خودشان بهتر کنند
جلالی درباره اینکه در لیگ امسال همه مربیان ایرانی هستند و سرمربی خارجی نداریم، گفت: به نظرم فرصت مناسبی است و مربیان جوان ما باید از این فرصت خیلی استفاده کنند و واقعا طوری کار کنند که فضا را برای همکاران خودشان و کار کردن مربیان جوانتر بهتر کنند. امیدوارم مربیان داخلی این کار را انجام بدهند و خیلی اهمیت دارد که هر تیمی و سرمربی، کادر فنی خود را متخصص ببندد که کیفیت لیگ ما بعد از سالها بتواند رشد داشته باشد. حضور مربی خارجی خوب به فوتبال کشورمان کمک می کند
اصغر مازیار کارشناس فوتبال درباره اینکه همه تیمها سرمربی داخلی دارند و سرمربی خارجی دیگر وجود ندارد، گفت: حضور مربی و بازیکن خارجی در صورتی که در سطح خوبی باشند میتواند به فوتبال کشورمان کمک کند. ما شاهد بودیم گاها مربیانی میآمدند که کیفیت لازم را نداشتند و قراردادی میبستند و پولی میگرفتند و میرفتند. برای همین اگر قرار باشد به همین منوال مربیانی بیایند که خیلی نتوانند به فوتبال ایران کمک کنند، به نظرم اگر به همین مربیان ایرانی بها و اعتبار داده شود میتوانند به فوتبال کشور کمک بیشتری کنند. جابه جایی مربیان ضعف عمومی فوتبال ایران است
مازیار درباره اینکه چرخه معیوب مربیان را چطور میبیند و مربیان از یک تیم به تیم دیگری میروند، اظهار کرد: این ضعف عمومی فوتبال ایران است و این عیب به مدیران باشگاهها برمی گردد که مدیران باید به مربیان اعتماد کنند. اما متاسفانه شرایطی حاکم است که این اجازه را نمیدهد. وقتی تعداد مربیان زیاد باشند و دست مربیان برای انتخاب مربیان باز باشد و در آن صورت مربیان تلاش میکنند بهترین عملکرد خود را ارائه بدهند. اما وقتی مربیان بدانند که تعدادشان محدود است و در تیمها جابه جا میشوند در آن صورت مربیان ما هم خیلی به دنبال افزایش دانش فنی خود نمیروند. مدیران می ترسند تا مربیانی به چرخه مربیگری اضافه شوند
او افزود: من فکر میکنم در اصل اگر بخواهیم دنبال عامل این قضیه باشیم، این موضوع را باید در بخش مدیران جستوجو کنیم که مدیران به راحتی اعتماد نمیکنند تا مربیانی به چرخه مربیگری در ایران اضافه شود، چون میترسند که جایگاه خود را از دست بدهند. در نتیجه ما تعداد محدودی مربی داریم که امنیت شغلی در لیگ دارند و از یک تیم به تیم دیگری جابه جا میشوند.
