به گزارش صدای بورس، در ادبیات کلاسیک معدنکاری، همواره عواملی نظیر میزان ذخیره، عیار ماده معدنی، ظرفیت تولید، نرخ بازیابی و دسترسی به بازار به عنوان مهمترین شاخصهای موفقیت یک پروژه معدنی شناخته میشدند. اما در دهههای اخیر، متغیر دیگری به تدریج جای خود را در میان مهمترین عوامل اثرگذار بر سودآوری و رقابتپذیری شرکتهای معدنی باز کرده است؛ متغیری که زمانی صرفا یک نهاده تولید تلقی میشد، اما امروز به یکی از مهمترین داراییهای راهبردی صنایع معدنی تبدیل شده است: انرژی به گزارش روابط عمومی شرکت سرمایهگذاری صدر تامین (تاصیکو)، در ادامه یادداشت محمد نراقی کارشناس ارشد نظارت و ارزیابی تاصیکو آمده است: «در بسیاری از شرکتهای بزرگ معدنی دنیا، انرژی دیگر صرفا یک هزینه عملیاتی نیست. مدیران ارشد این شرکتها انرژی را عاملی تعیینکننده در طراحی پروژهها، انتخاب فناوریها، برنامهریزی توسعه، مدیریت ریسک و حتی ارزشگذاری داراییهای معدنی میدانند. به همین دلیل، در کنار شاخصهایی نظیر تولید، فروش و بهرهوری، شاخصهای شدت مصرف انرژی نیز به بخشی از نظام ارزیابی عملکرد این شرکتها تبدیل شده است. اما در ایران شرایط تا حدی متفاوت است. قیمت برق، گاز طبیعی، گازوئیل و سایر حاملهای انرژی به واسطه سیاستهای حمایتی دولت فاصله قابل توجهی با قیمتهای واقعی و بینالمللی دارد. همین موضوع باعث شده است که در بسیاری از صنایع، انرژی ارزان به عنوان یک مزیت بدیهی تلقی شود و اهمیت بهرهوری انرژی کمتر از آنچه باید مورد توجه باشد. اما واقعیت آن است که انرژی ارزان، یک مزیت دائمی و تضمینشده نیست. فشار روزافزون بر منابع انرژی کشور، افزایش مصرف داخلی، محدودیتهای زیرساختی، ناترازی شبکه برق و گاز و همچنین الزامات اقتصادی، همگی نشان میدهند که صنایع کشور در سالهای آینده ناگزیر خواهند بود با واقعیتهای جدیدی در حوزه انرژی مواجه شوند. از این منظر، شاید مهمترین پرسش راهبردی امروز برای شرکتهای …
