در حاشیه دیدار استقلال و سپاهان، بخش قابل توجهی از نگاهها به رویارویی بازیکنان سابق استقلال با تیم پیشین خود معطوف بود. تقابل سیدحسین حسینی و روزبه چشمی و همچنین حضور آرمین سهرابیان در ترکیب سپاهان، سوژه اصلی بسیاری از بحثها بود و بسیاری میخواستند بدانند حسینی در مواجهه با چشمی چه رفتاری خواهد داشت و سهرابیان در خط دفاع سپاهان چه نمایشی ارائه میکند. اما در میان این حواشی یک نکته مهم کاملاً مغفول ماند؛ جایی که آرش رضاوند باز هم در یک بازی بزرگ نتوانست نمایش قابل قبولی ارائه کند و یکی از نقاط ضعف خط میانی سپاهان بود.
رضاوند در شرایطی مقابل استقلال قرار گرفت که پیش از این نیز بارها، زمانی که برای استقلال بازی میکرد در بازیهای بزرگ با انتقاد مواجه شده بود؛ بازیکنی که وقتی فشار مسابقه پایین است و تیم مقابل فضای بیشتری در اختیار او قرار میدهد، میتواند عملکرد قابل قبولی داشته باشد اما زمانی که مسابقه وارد مرحلهای میشود که تصمیمگیری، سرعت انتقال توپ و قدرت حضور در نبردهای میانه میدان اهمیت بیشتری پیدا میکند، سطح عملکرد او به شکل محسوسی افت میکند.
در دیدار سپاهان و استقلال نیز همین مسأله تکرار شد و رضاوند نتوانست آن تأثیری را که از یک …
