شاید بزرگترین پیروزی یک ورزشکار، شکستن رکورد و کسب مدال نباشد؛ شکستن سکوتی باشد که حاصل سالها بیتوجهی مسئولان فدراسیون دوومیدانی بوده است.
زهرا زارعی آخرین بار سال ۱۳۹۸ در مسابقات دانشجویان دیده شد. بعد از آن، هرگز نامی از او در میان خبرهای مهم دوومیدانی نبود. نه مسابقهای نه اردویی و شاید خیلیها تصور میکردند که داستان زارعی همانجا به پایان رسیده اما بعضی رؤیاها فقط دیرتر به مقصد میرسند.
بازگشت او به مسابقات دوومیدانی و حضورش در رقابتهای جایزه بزرگ بندرترکمن، فقط یک بازگشت نبود؛ پاسخی بود به تمام سالهایی که کسی او را نمیدید و چه پاسخی رساتر از اینکه در اولین حضورش رکورد ملی را بشکند و بعد در مسابقات بینالمللی بلاروس در یک روز، دو بار رکورد ملی ایران را جابهجا کند.
زهرا زارعی در ماده 400 متر با 51.97 ثانیه رکورد ملی را در مسابقات جایزه بزرگ بندرترکمن شکست و از همان جا بود که نامش بر سر زبانها افتاد.
با این درخشش او مسافر مسابقات بلاروس شد تا جایزه درخشش خودش را بگیرد. این دونده فرصتطلب اما در بلاروس هم فرصت را غنیمت شمرد و در فینال ماده 400 متر موفق شد با ثبت 51.05 ثانیه رکوردی که متعلق به خودش بود را ارتقا ببخشد. بلافاصله او در همان بلاروس در مسابقات دوی 200 متر هم شرکت کرد و اینبار هم رکورد ملی را با ثبت 23.00 ثانیه شکست تا دومین عنوان نخست خود و دومین رکوردشکنی را در این مسابقات به جا بگذارد. این درخشش کافی بود تا به عنوان ستاره مسابقات هم انتخاب شود و جایزه ویژه را دریافت کند.
زهرا زارعی مسافر بازیهای آسیایی ناگویا هم هست و شاید رکوردشکنیهای اخیر حالا همه را به مدال او در ناگویا هم امیدوار کرده است اما بعضی قهرمانیها روی سکوی مدال رقم میخورند؛ بعضی دیگر، در بازگشت از فراموشی و همین حالا هم زهرا زارعی یک قهرمان واقعی برای دوومیدانی است. کسی که بعد از سالها تلاش از شهرستان منوجان کرمان خودش را به تیم ملی دوومیدانی رسانده یک کار بزرگ کرده است.
چهارصد متر، دویست متر و دو رکورد ملی؛ اما شاید مهمترین رکوردی که زهرا زارعی شکست، رکورد «فراموش شدن» بود. او کاری کرد تا حالا تیتر همه رسانهها شود و جبران تمام روزهایی شود که کسی از او سراغی نمیگرفت. زهرا زارعی حالا نزدیک به دهه سوم زندگی خودش قرار دارد و همین یک پرسش مهم را به همراه دارد که باید همه مدیران ورزش جواب آن را بدهند: «اگر این استعداد سالها پیش دیده و حمایت میشد، امروز تا کجا میتوانست پیش رفته باشد؟» اینجاست که میگویند کار را باید به کاردان سپرد.
انتهای پیام/
