پیروزی قاطع 4-0 رئال مادرید مقابل مالاگا فقط سه امتیاز شیرین و دلچسب به حساب کهکشانیها واریز نکرد بلکه یک خط و نشان جدی و تمامعیار برای تمام مدعیان لالیگا و اروپا بود. اگر مسابقات چند هفته اخیر رئال را با دقت و عینک تحلیل زیر ذرهبین بگذارید، خیلی زود متوجه میشوید که صحبت از یک برد اتفاقی یا یک جرقه مقطعی نیست. ماشین جنگی سنگین و پرقدرت ژوزه مورینیو سرانجام پس از مدتها تلاش و دستکاریهای تاکتیکی، روی ریل اصلیاش افتاده و درست همانطور که سرمربی پرتغالی در ذهن داشت، بیرحم، سریع، کارآمد و فوقالعاده ترسناک بازی میکند.
در نمایش کهکشانیها، دیگر خبری از فوتبال بیهدف، پاسکاریهای عرضی و خستهکننده یا شتابزدگیهای تاکتیکی فصلهای گذشته نبود. رئالِ این روزهای مورینیو بیشتر به یک افعی کمینکرده در تاریکی شباهت دارد! کافی است تیم حریف در یکسوم دفاعی خود یا در میانه میدان مرتکب کوچکترین اشتباه یا لو دادن توپی شود تا تنها در عرض چند ثانیه، طوفان سه یا چهار نفره خط حمله، کارش را تمام کند. این همان رئال مادرید مرگبار و صریح است که هواداران متعصب برنابئو سالها منتظر تماشایش بودند؛ فوتبالی مستقیم، پرسرعت، بدون معطلی و با قدرت.
اما چه اتفاقی در ساختار و رختکن تیم افتاده که رئالِ آقای خاص را تا این حد مدعی و بیرحم کرده است؟
خط دفاعی بتنی
تیمهای موفق ژوزه مورینیو در طول تاریخ همیشه از یک خط دفاعی رسوخناپذیر و بتنی ساخته شدهاند. یکشنبه شب خط دفاعی و هافبکهای دفاعی رئال مادرید درست مانند یک آکاردئون کاملاً هماهنگ و تنظیمشده با هم عقب و جلو میرفتند. آنها نه فضایی برای تنفس به هافبکهای بازیساز حریف دادند و نه اجازه دادند مهاجمان حریف حتی یک بار احساس امنیت کنند. مهاجمان حریف عملاً در جریان ۹۰ دقیقه بازی گم شده بودند و این نظم آهنین و تمرکز ۱۰۰ درصدی، همان فاکتور کلیدی است که رئال برای برافراشتن پرچم قهرمانی در جامهای بزرگ به آن نیاز مبرم دارد.
۲شاهکار روانشناسی در رختکن …
