ایران آنلاین:
سینا حسینی؛ خبرنگار/ مسأله، مخالفت با برگزاری مسابقات در شب نیست. فوتبال حرفهای طبیعتاً به مسابقات شبانه نیاز دارد؛ اما بحث بر سر «الزام» نیست، بر سر «افراط» است. وقتی بخش قابل توجهی از مسابقات لیگ برتر در ساعات عصر و شب برگزار میشود، باید پرسید آیا همه این مسابقات واجب است زیر نور مصنوعی برگزار شود یا فوتبال ایران صرفاً به یک الگوی قدیمی عادت کرده است؟
هر مسابقه فقط ۹۰ دقیقه فوتبال نیست. روشنایی زمین، سکوها، رختکنها، راهروها، اتاقهای رسانه، تابلوهای تبلیغاتی، نمایشگرها، تجهیزات تصویربرداری و سایر تأسیسات ورزشگاه همگی درگیر مصرف انرژی هستند. در یک مسابقه ممکن است سهم نورافکنها در مقایسه با کل مصرف یک ورزشگاه تنها بخشی از ماجرا باشد، اما وقتی این اتفاق هفتهبههفته و در چندین ورزشگاه تکرار میشود، دیگر نمیتوان آن را یک مصرف ناچیز دانست.
مشکل مهمتر، زمان این مصرف است. فوتبال شبانه درست در ساعاتی برگزار میشود که شبکه برق با فشار بیشتری مواجه است. در چنین شرایطی، مسأله فقط مقدار برق مصرفی نیست؛ زمان مصرف نیز اهمیت دارد. اگر مسابقهای را میتوان در روشنایی طبیعی برگزار کرد، روشن کردن سیستمهای پرقدرت روشنایی برای آن، نمونهای روشن از مصرفی است که میتوان از اساس حذفش کرد.
جالب اینکه فوتبال حرفهای اروپا چنین وابستگی مطلقی به نورافکن ندارد. در لیگ برتر انگلیس، مسابقات متعددی در ساعت ۱۵ به وقت محلی برگزار میشوند؛ زمانی که ورزشگاهها از نور طبیعی بهره میبرند. در بوندسلیگا نیز ساعت ۱۵:۳۰ یکی از زمانهای رایج برگزاری مسابقات آخر هفته است. البته لیگهای بزرگ اروپایی مسابقات شبانه هم دارند، اما نکته دقیقاً همین است؛ شب، یک انتخاب برای بخشی از مسابقات است، نه پیشفرض همه مسابقات.
در ایران اما گاهی به نظر میرسد برنامهریزی مسابقات بیشتر تابع عادت، جدول پخش و ملاحظات تجاری است تا …
