در نشست «مهاجران و تجاوز خارجی به ایران»، نخست محمدصالح عطا، دانشجوی عراقی دانشگاه تهران، گزارشی از برهههای تاریخی طرد و اخراج شیعیان ایرانیالاصل از عراق ارائه کرد و گفت: «فرآیند اخراج شیعیان ایرانیالاصل از سال ۱۹۷۰ میلادی، یعنی ۹ سال پیش از پیروزی انقلاب و پس از قدرت گرفتن حزب بعث در عراق آغاز شد و پس از به قدرت رسیدن فرعون عراق، صدام، این روند تکرار شد، به طوری که فردی را صدا میزدند و بدون هیچ اعلام و اخطاری، او را به طرف مرز میبردند.»
به گفته وی، بعد از سقوط صدام در سال ۲۰۰۳، نهادی در عراق تأسیس شد تا علاوه بر بازگشت مدارک هویتی عراقی این افراد، اموال و داراییهای مصادره شده را به آنان بازگرداند.
عطا، اضافه کرد: «این مهاجران در تهران، قم، اصفهان و دیگر شهرها ساکن شدند و بخش بزرگی از مهاجران عراقی در جنگ هشت ساله، پا به پای رزمندگان ایرانی مقابل رژیم بعث ایستادند.»
این دانشجوی عراقی دانشگاه تهران اظهار کرد: «در این جنگ، دفاع مهاجران عراقی از ایران در مقابل آمریکا، برخاسته از علقههای مذهبی آنان بود، زیرا آنان هم در این جنگ و هم در وقایع پیش از آن، نسبت به درخطر بودن دینشان احساس خطر کردند.» به گفته عطا، مهاجران عراقی حمله نظامی آمریکا به ایران را حمله به نظامی میدانند که پرچمدار مذهب تشیع و مدافع و حامی دین آنان است.
رضا عطایی، دانشجوی افغانستانی سابق دانشگاه تهران نیز با اشاره به اینکه حضور پناهندگان مهاجر افغانستانی در ایران به ۵ موج تقسیم میشود که از دوره حمله شوروی به افغانستان آغاز شد و تا سال ۲۰۱۴ ادامه یافت، اظهار کرد: «قبل از نظم وستفالیایی و شکل گیری دولتهای منطقه مانند افغانستان یا عراق، مردم در دو سوی مرز مدام در تردد و رفت و آمد بودند.» وی در توضیح جهتگیری مردم افغانستان نسبت به جنگ ۴۰ روزه، اظهار کرد: «فارغ از تفاوتهای مذهبی، ترور آیتالله خامنهای باعث «بعثت خون» در مردم افغانستان شد و ما شاهد نوعی «خون شریکی» و «غم شریکی» میان مهاجران و مردم خود افغانستان با ایرانیان در این جنگ بودیم.»
عطایی با …
