اما آنچه دنیا را متحیر کرد، بازی دوم میان آمریکا و ژاپن بود. مسابقهای که نمیشد حتی یک لحظهاش را از دست داد. این رقابت آنقدر داغ و جذاب بود که حتی گزارشگران والیبالدیده و باتجربه شبکههای خارجی هم از دیدن صحنههای نادر این بازی، ذوقزده شده و فریاد میکشیدند چون شاهد مسابقهای بودند که بیاغراق، سقف والیبال دنیا بود.
بازیکنان ژاپن در این رقابت با تمام وجود بازی کردند و نفس تیم حریف را به معنای واقعی کلمه گرفتند. آنها شاید در سرویس نزدیک به بازیکنان حریف عمل نکردند؛ اما در توپگیری کاری کردند که در بعضی لحظات بازی گزارشگران جیغ میکشیدند تا اوج هنرنمایی قرمزپوشان آسیا را نشان دهند.
ژاپن این بازی را با نتیجه 3 بر 2 به حریف واگذار کرد؛ اما بیتردید این مسابقه در حافظه تاریخ نقش خواهد بست.
چشم بادامیهای کشور آفتاب تابان، در 2 سال اخیر لیگ ملتها 2 بار به نیمه نهایی رسیدند و این موفقیت به دلیل بخت بالای این تیم نبود. نتیجه کار فراوان و برنامهریزی درست، تیمی میسازد که دنیا لب به تحسین آن باز میکند. تیمهای ما در سالهای اخیر بارها در رده نوجوانان و جوانان به قهرمانی جهان رسیدهاند؛ ولی چرا پروسه انتقال این بازیکنان به رده بزرگسالان معیوب است و نمیتوانیم این موفقیتها را در رده بزرگسالان هم تکرار کنیم؟
سؤال اصلی این است: در بازیهای آسیایی ناگویا که از آخرین روزهای شهریور در ژاپن آغاز میشود، قرار است با کدام ژاپن بازی کنیم؟ اگر نخواهیم برنامه مشخصی برای خروج از این وضعیت تدوین و تعیین کنیم، مانند لیگ ملتها در برابر میزبان شکست خواهیم خورد.
والیبال ما شخصیت، اعتبار و استعداد موقعیت و جایگاهی فراتر از این را دارد و حیف است اگر فکری برای والیبال و تیم ملی بزرگسالان نکنیم.
انتهای پیام/
