کوهپایهزاده وعده داده بود که این بحران را حل میکند اما یک هفته گذشته و نهتنها این وعده عملی نشده بلکه علیپوریان مصاحبه کرده و گفته که فدراسیون باید یک نفر را از بین او و هادی رضایی انتخاب کند. علیپوریان پا را فراتر هم گذاشته و پرسیده که چرا هادی رضایی مثل مربیان قبلی نمیگذارد برود؟ این چه بدعت بدی است که یک ورزشکاری در یک فدراسیونی با صدای بلند تهدید میکند که یا او باشد و یا سرمربی تیم ملی والیبال نشسته. البته این جریانات در فدراسیون جانبازان و توانیابان دارای سابقه است و حالا که طشت رسوایی افتاده و صدای بلندی هم ایجاد کرده باید دید که فدراسیون چه تصمیمی اتحاذ میکند. چند سال قبل از این هم حسین امیری، سرمربی تیم ملی پاراتیراندازی بهخاطر یک ورزشکار از مسئولیت خود کنارهگیری کرد و فدراسیون هم طرف ورزشکار را گرفت.
وقتی چنین بدعتی گذاشته میشود، طبیعی است که در رشتههای دیگر هم ورزشکاران خودشان را محق میدانند که برای فدراسیون و سرمربی تعیین تکلیف کنند. وقتی ورزشکاری دو سال در خانه خوابیده و به یکباره از راه میرسد و راهی مسابقات قهرمانی جهان میشود و فدراسیون هم برای حمایت از واژه ورزشکارمحوری استفاده میکند، طبیعی است که یک ورزشکار شرط بگذارد که یا من یا سرمربی تیم ملی.
رئیس فدراسیون در آستانه بازیهای پاراآسیایی در دوراهی سختی قرار گرفته که از بین ورزشکار و سرمربی کدامیک را انتخاب کند. یا باید به قول خودشان ورزشکارمحور عمل کند و سرمربی را کنار بگذارد و یا اینکه مقابل ورزشکارسالاری بایستد و در دفاع از سرمربی تیم ملی با ورزشکار برخورد کند. هیچ وقت در ورزش جانبازان و توانیابان رسم نبوده که در دعوای سرمربی با ورزشکار طرف سرمربی گرفته شود اما اینبار سرمربی نام بسیار بزرگی دارد و تقریباً همه والیبال نشسته را با او میشناسند. بنابراین برای فدراسیون عبور از نام هادی رضایی اصلاً آسان نیست.
انتهای پیام/
