طرح‌های متفقین برای تقسیم امپراطوری عثمانی

کلیولند نوشت: سال ۱۹۱۵، هنگامی که ارتش‌های روسیه در آناتولی شرقی توسط نیروهای عثمانی و در لهستان توسط آلمان‌ها تحت فشار قرار داشتند، بریتانیا و فرانسه نگران شدند که تمایل روسیه به ادامه جنگ ممکن است کاهش یابد. از این‌رو، تصمیم گرفتند به تزار جذاب‌ترین «پیش‌رزرو» ممکن را پیشنهاد دهند. در اقدامی که پیش از آغاز جنگ غیرقابل تصور به نظر می‌رسید، بریتانیا، فرانسه و روسیه در مارس ۱۹۱۵ توافقنامه قسطنطنیه را امضا کردند؛ توافقی که به روسیه حق الحاق استانبول و تنگه‌های ترکیه را اعطا می‌کرد. با این حال، این توافقنامه هرگز اجرایی نشد و بی‌شک بریتانیا و فرانسه با آرامش نسبی با بیانیه لنین پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ مواجه شدند؛ بیانیه‌ای که در آن اعلام شد دولت بلشویک از تمامی معاهدات پیشین رژیم تزار با متفقین کناره‌گیری می‌کند.

یکی از مسائل پیچیده و پرچالش در روابط میان متحدان در خاورمیانه، تنش مداوم میان بریتانیا و فرانسه درباره ادعاهای فرانسه نسبت به سوریه عثمانی بود. فرانسه که بیشترین فشار جنگ خندقی را در جبهه غربی متحمل می‌شد، قادر به محافظت مستقیم از منافع خود در خاورمیانه نبود و با نگرانی افزایش دخالت نظامی بریتانیا در این منطقه را زیر نظر داشت. برای حل این مشکل، مذاکره‌کنندگان دو کشور در مه ۱۹۱۶ معاهده‌ای محرمانه تنظیم کردند که خاورمیانه عربی را میان خود تقسیم می‌کرد. این معاهده که به توافق سایکس-پیکو معروف است، یکی از بحث‌برانگیزترین اسناد جنگ جهانی اول به شمار می‌رود، چرا که به نظر می‌رسید با بخش‌هایی از وعده بریتانیا به شریف حسین مغایرت دارد. این توافق، ادعاهای دیرینه فرانسه درباره سوریه را به رسمیت شناخت و به فرانسه یک منطقه وسیع تحت «کنترل …