آلیسون ماینر ، مدیر بخش خاورمیانه در شورای آتلانتیک/ نیت سوانسون ، مدیر پروژه راهبرد ایران در شورای آتلانتیک: این دولت بارها گرفتار «خطای هزینه ازدسترفته» شده است؛ یعنی بهجای پذیرش شکست یک سیاست، صرفاً بهدلیل هزینههایی که تاکنون پرداخته، به ادامه آن اصرار کرده است. در برابر این شکست راهبردی، رئیسجمهوری دونالد ترامپ عمدتاً طوری رفتار کرده که گویی مشکل فقط به اندازه یا مدت زمان جنگ مربوط میشود. اما در واقع، هرچه جنگ ادامه یافته، قدرت چانهزنی آمریکا کاهش پیدا کرده و احتمالاً با مصرف شدن ذخایر تسلیحاتی ایالات متحده و افزایش پیامدهای سیاسی داخلی، این قدرت باز هم کمتر خواهد شد.
با این حال، آمریکا هنوز فرصت دارد به شکلی از این درگیری خارج شود، اما این هدف تنها با امضای یک توافق شتابزده برای کاهش قیمت بنزین پیش از انتخابات میاندورهای آمریکا، محقق نخواهد شد. دولت باید توافقی پایدارتر درباره تنگه هرمز تدوین کند. چنین توافقی مستلزم ارائه امتیازهای قابلتوجه به ایران خواهد بود.
در واشنگتن این باور نادرست وجود دارد که افزایش فشار میتواند ایران را به زانو درآورد. طی نزدیک به پنج دهه، ایالات متحده از هر نوع فشار نظامی، اقتصادی و سیاسی که در اختیار داشته، برای وادار کردن ایران به پذیرش خواستههای خود استفاده کرده، اما این سیاست موفق نبوده است. فشار گاهی بر تصمیمگیریهای ایران اثر گذاشته، اما تنها زمانی که با ابزارهای دیگری همراه بوده است. اگر ترامپ همچنان تصور کند که ایران سرانجام در برابر قدرت آمریکا تسلیم خواهد شد، شکست خواهد خورد.
تفاهمنامه (MOU) میان آمریکا و ایران ظاهراً این واقعیت را پذیرفته بود، اما با این حال به دو دلیل شکست خورد: اول اینکه جزئیات اهمیت دارند. ابهام موجود در بندهای ۴ و ۵، که به تنگه هرمز مربوط میشد، باعث شد آتشبس از همان ابتدا شکننده باشد و در نهایت نیز فروبپاشد.
دوم اینکه تصمیمگیری بیش از آنکه بر منافع راهبردی بلندمدت استوار باشد، تحت تأثیر برداشتها و ملاحظات کوتاهمدت داخلی قرار دارد.
کلید دستیابی به هر توافق پایدار این است که هر دو طرف بتوانند ادعا کنند که پیروز شدهاند. …
