کلیولند نوشت: در ژانویه ۱۹۱۹، نمایندگان ۲۷ کشور در پاریس گرد هم آمدند تا تسویهحساب صلحی را تدوین کنند که امید میرفت از بروز جنگهای آتی جلوگیری کند. برای بسیاری از نمایندگان، مسائل اروپایی اولویت بالاتری داشت و در همان سال، چهار قرارداد جداگانه با آلمان، اتریش، مجارستان و بلغارستان تهیه و امضا شد.
با این حال، تدوین یک تسویهنامه برای خاورمیانه پس از جنگ، نیازمند مذاکرات طولانیتر و پیچیده بود و متفقین در این زمینه بارها با یکدیگر دچار اختلاف شدند. سرانجام، شرایط تسویهنامه عثمانی در کنفرانس سن رمو (آوریل ۱۹۲۰) به توافق رسید و در معاهده سور که دولت عثمانی با اکراه در ۱۰ اوت ۱۹۲۰ امضا کرد، گنجانده شد. بخشهایی از این معاهده که به آناتولی مربوط میشد، بسیار سختگیرانه بود و عملاً به تقسیم هسته اصلی امپراطوری عثمانی انجامید. اگرچه پیروزان قصد داشتند یک دولت و حکومت عثمانی باقی بماند، اما قلمروهایی که دولت عثمانی میتوانست بر آنها حاکمیت داشته باشد، به شدت محدود شد. …
