شاگردان مانولوپولوس مقابل فیلیپین نیز همان سناریوی تکراری را رقم زدند؛ سناریویی که پیش از این در دیدار برابر نیوزیلند تجربه شده بود. تیم ملی بسکتبال ایران در نخستین بازی پنجره چهارم انتخابی جام جهانی، در شرایطی که میتوانست بازی را به سود خود به پایان برساند، در وقت اضافه تسلیم شد. اتفاقی تقریباً مشابه آن مقابل فیلیپین نیز رخ داد و این بار هم بازی برده از دست ایران خارج شد.
با وجود اینکه تیم ملی در بخشهایی از مسابقه عملکرد قابل قبولی داشت، اما مشکلات جدی در فاز هجومی، در نهایت کار دست ایران داد و زمینهساز شکست مقابل فیلیپینیها شد. مهمترین تفاوت دو تیم را باید زیر سبد جستوجو کرد؛ جایی که فیلیپین با ۴۵ریباند، برتری محسوسی نسبت به ایران با ۳۱ریباند داشت. اختلاف ۱۴ریباندی که بویژه در بخش ریباند دفاعی خودش را نشان داد. میزبان ۳۷ریباند دفاعی ثبت کرد، در حالی که سهم ایران ۲۵ریباند بود. این آمار نشان میدهد فیلیپین در تعداد بیشتری از مالکیتهای دفاعی توانست توپ را کنترل کند و اجازه ندهد ایران از حملات دوم یا موقعیتهای اضافی استفاده کند.
حتی در ریباند هجومی نیز فیلیپین با نتیجه ۸بر۶ برتری داشت؛ اختلافی که شاید در نگاه اول چندان بزرگ به نظر نرسد، اما در مسابقهای با چنین فاصله امتیازی، اهمیت زیادی پیدا میکند.
مشکل دوم ایران، کیفیت شوتزنی بود. تیم ملی در مجموع تنها ۳۴درصد از شوتهای خود را وارد سبد کرد، در حالی که این رقم برای فیلیپین ۳۸درصد بود. فاصله در شوتهای دوامتیازی نیز قابل توجه بود؛ فیلیپین ۴۸.۱۵درصد از این شوتها را به امتیاز تبدیل کرد و سهم ایران ۴۱.۱۸درصد بود. در شوتهای سهامتیازی نیز برتری با میزبان بود؛ ۲۸درصد مقابل ۲۵.۸۱درصد. حتی در پرتاب آزاد هم ایران با ثبت ۶۶.۶۷درصد، ۱۱درصد پایینتر از فیلیپین قرار گرفت.
در واقع، فیلیپین هم شوتهای باکیفیتتری زد و هم مالکیت بیشتری در اختیار داشت. مجموعه این آمار نشان میدهد مشکل تیم ملی فقط درصد پایین شوتها نبود؛ بلکه ایران در تبدیل توپهای بهدستآمده به امتیاز نیز کیفیت لازم را نداشت؛ موضوعی که ریشه آن را باید در ضعف خط حمله جستوجو کرد. …
