کاظم اولیایی/فوتبال ایران سالهاست با بحرانی ساختاری و فرسایشی دستوپنجه نرم میکند؛ بحرانی که نشانههای آن را میتوان در وابستگی باشگاهها به منابع دولتی، نبود درآمد پایدار، ضعف مدیریتی و انفعال در برابر تصمیمهای نهادهای بالادستی مشاهده کرد. ریشه بخش مهمی از این مشکلات، نبود تشکلی مستقل و مقتدر برای دفاع از حقوق باشگاههاست.
اتحادیه باشگاههای فوتبال ایران با چنین هدفی تأسیس شد و بنده نیز افتخار حضور در میان مؤسسان آن را داشتم، اما این نهاد بهتدریج به حاشیه رفت و نتوانست جایگاه مؤثری در تصمیمسازیهای فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ پیدا کند. طبیعی است هنگامی که باشگاهها در ساختار تصمیمگیری نمایندهای جدی ندارند، نتیجه چیزی جز وضعیت نابسامان کنونی نخواهد بود؛ باشگاههایی بدون منابع درآمدی پایدار که با تغییرات سیاسی و مدیریتی، همواره در معرض حذف، تضعیف یا انحلال تدریجی قرار دارند. …
