اولین حضور تنیس در بازیهای آسیایی به سال ۱۹۵۸ و رقابتهای توکیو بازمیگردد؛ رشتهای پرهیجان که در بسیاری از کشورهای جهان جایگاه ویژهای دارد و مسابقات آن میتواند ساعتها تماشاگران را پای تلویزیون نگه دارد. حالا در آستانه بازیهای آسیایی ناگویا، تنیس ایران هم در شرایطی متفاوت نسبت به دورههای گذشته راهی این رویداد میشود؛ حضوری که این بار تنها با هدف حفظ جایگاه و کسب تجربه تعریف نشده است.
در شرایطی که قرار بود وزارت ورزش و جوانان کاروانی کیفی را راهی بازیهای آسیایی کند، تغییر رویکرد مدیران ورزش و افزایش سهمیه برخی رشتهها باعث شد نه تنها تنیس هم در ترکیب کاروان ایران قرار بگیرد بلکه با افزایش سهمیهها نسبت به دوره قبل بازیهای آسیایی، چهار تنیسور شامل علی یزدانی، کسری رحمانی، مشکاتالزهرا صفی و ماندگار فرزامی نمایندگان ایران در ناگویا باشند. هدایت تیم مردان بر عهده حمیدرضا نداف است و ارغوان رضایی هم مسئولیت هدایت تیم بانوان را بر عهده گرفته است. در بخش مردان، یزدانی و رحمانی که در اروپا تمرین و در تورنمنتهای مختلف شرکت میکنند، قرار است در آستانه بازیهای آسیایی به تهران بازگردند تا زیر نظر سرمربی تیم ملی تمرینات مشترک و هماهنگیهای لازم را انجام دهند. این شیوه تا حد زیادی با عرف تنیس حرفهای همخوانی دارد؛ چرا که بازیکنان معمولاً بخش عمده تمرینات خود را با مربیان شخصی دنبال میکنند و حضور سرمربی تیم ملی بیشتر برای هماهنگی و آمادهسازی نهایی اهمیت پیدا میکند. در بخش بانوان اما شرایط کمی متفاوت است. ارغوان رضایی، ستاره سالهای نهچندان دور تنیس ایران که نزدیک به دو دهه در فرانسه زندگی کرده، به تازگی به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شده تا مشکاتالزهرا صفی و ماندگار فرزامی را در ناگویا هدایت کند. با این حال، هنوز حضور او در ایران و شروع تمرینات مشترک اتفاق نیفتاده است؛ موضوعی که با نزدیک شدن به بازیهای آسیایی میتواند نگرانیهایی را ایجاد کند. با وجود این ابهامات، وضعیت کلی تنیس ایران طی سالهای اخیر نسبت به گذشته تغییر کرده است. برگزاری دوباره مسابقات بینالمللی در داخل کشور، افزایش اعزام بازیکنان به تورهای جهانی، بهبود رنکینگ برخی ملیپوشان و قهرمانی تیم ایران در گروه سه منطقه آسیا و اقیانوسیه دیویسکاپ و صعود به پلیآف گروه دوم جهانی، نشانههایی از حرکت رو به جلو در این رشته بوده است. در دورههای گذشته، حضور تنیس ایران در بازیهای آسیایی بیشتر جنبه توسعهای داشت و هدف اصلی، حفظ حضور این رشته در مهمترین رویداد قارهای بود. فاصله تنیسورهای ایرانی با مدعیان آسیا هم باعث میشد انتظار کسب مدال چندان واقعبینانه نباشد. اما حالا شرایط تغییر کرده و افزایش سهمیه تنیس نشان میدهد نگاه سیاستگذاران ورزش کشور نسبت به این رشته متفاوت شده است. البته افزایش سهمیه به معنای تضمین مدال نیست. ژاپن، چین، کرهجنوبی، هند، قزاقستان و ازبکستان سالهاست در سطح حرفهای فعالیت میکنند و برخی از تنیسورهای این کشورها حتی سابقه حضور در گرنداسلمها را دارند. رسیدن به سطح چنین رقبایی نیازمند حضور مستمر در تورهای حرفهای و تجربه بینالمللی است؛ مسیری که تنیس ایران هنوز در ابتدای آن قرار دارد. با این حال، مهمترین تغییر شاید در سطح انتظارات شکل گرفته باشد. دیگر صحبت فقط از حفظ حضور نیست و مسئولان فدراسیون از نزدیک شدن به مدال سخن میگویند، هرچند وعدهای قطعی در این زمینه نمیدهند. برنامهریزی برای اردوهای مشترک، اعزام به مسابقات بینالمللی، حضور بانوان در تورهای فیوچرز و توجه بیشتر به رقابتهای دونفره نیز نشان میدهد تلاش برای کاهش فاصله با رقبای آسیایی ادامه دارد.
ناگویا شاید مقصد نهایی تنیس ایران نباشد، اما میتواند مهمترین آزمون این رشته در سالهای اخیر باشد؛ آزمونی که مشخص میکند افزایش سهمیه و اعتماد وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک صرفاً نتیجه روند رو به رشد تنیس بوده یا نشانه آن است که این رشته واقعاً به مرحله رقابت برای مدال نزدیک شده است. پاسخ این پرسش، نه در وعدهها و برنامهها، بلکه قطعاً در ناگویا مشخص خواهد شد.
اولین تجربه پدل در بازیهای آسیایی
در کنار تنیس، اضافه شدن پدل به فهرست اعزامی کاروان ایران هم قابل توجه است. مسئولان فدراسیون معتقدند فاصله پدل ایران با رقبای آسیایی کمتر از تنیس است و این رشته میتواند در آیندهای نهچندان دور به مدال نزدیک شود. همین موضع هم باعث شده تا مسئولان وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک برای اولین بار پدل را در لیست اعزامی به بازیهای آسیایی قرار دهند. صحابه فرد، زهرا کهریزی، آریا روغنی، حامی گلستان، امیرمحمد جمشیدی، فرساد شاهی، صحبا نجفی و ندا محمدتقیپور 8 پدلبازی هستند که در قالب تیمهای الف و ب به صورت دوبل رقابت خواهند کرد. در حال حاضر ملیپوشان پدل هم در ایران حضور ندارند و با حضور در تورنمنتهای مختلف در حال آمادگی هرچه بیشتر برای حضوری موفق در اولین دوره بازیهای آسیایی هستند. شرایط خاص اخیر کشور، مثل هر رشته دیگری معضلات و چالشهای زیادی را برای حضور تیم ملی پدل در رقابتهای مختلف و کسب رنکینگ لازم بوجود آورد اما به هرجهت ملیپوشان این رشته امیدوارند تا با قرار گرفتن در سیدی مناسب قرعهای راحتتر نصیبشان شود بلکه شانس بیشتری برای کسب نتیجه در ناگویا داشته باشند. به هرجهت نه میتوان امید زیادی به کسب مدال پدل بازان داشت و نه میتوان آنها را نفرات دست و پا بستهای برای حریفان دانست. باید منتظر ماند و دید آنها در اولین آزمون بزرگ خود در میدان حساس ناگویا چه گلی به سر پدل ایران خواهند زد.
انتهای پیام/
