محرومیت؛ نسخه فرهنگ‌سازی نیست

 برگزاری بازی‌های حساس و سرنوشت‌ساز فوتبال ایران بدون حضور تماشاگر، یکی از تلخ‌ترین تصاویر فوتبال باشگاهی است؛ تصویری که در آن سکوهای خالی، بیش از آنکه نشانه نظم و امنیت باشند، گاهی روایتگر شکست سیاست‌های فرهنگی و مدیریتی در قبال هواداران‌اند. فوتبال، بدون صدای سکوها، بدون تشویق و اعتراض و بدون آن شور جمعی که بخش مهمی از هویت این ورزش را می‌سازد، چیزی کم دارد. فیفا و نهادهای بین‌المللی فوتبال نیز همواره بر اهمیت حضور تماشاگران و نقش آنان در جذابیت مسابقات تأکید داشته‌اند. ولی در فوتبال ایران بارها شاهد محرومیت باشگاه‌ها از حضور تماشاگران به دلیل احکام انضباطی بوده‌ایم؛ احکامی که در مواردی اجتناب‌ناپذیرند، اما نمی‌توانند پاسخ نهایی به مسأله‌ای باشند که ریشه‌های آن بسیار عمیق‌تر از یک تخلف در نود دقیقه مسابقه است. …