زیان انباشته در فوتبال ایران دیگر صرفاً یک اصطلاح حسابداری و عددی در گوشه صورتهای مالی باشگاهها نیست؛ بلکه به نشانهای از یک بحران ساختاری تبدیل شده است. باشگاههایی که برای بقا در رقابت، جذب ستاره و کسب جام، هزینههایی فراتر از ظرفیت واقعی درآمدی خود متحمل میشوند، در نهایت با کوهی از بدهی و زیان مواجه خواهند شد؛ زیانی که ممکن است مدتی پشت هیجان سکوها و نتایج ورزشی پنهان بماند، اما دیر یا زود خود را در ترازنامه باشگاه نشان میدهد.
در فوتبال حرفهای، موفقیت ورزشی بدون انضباط اقتصادی نمیتواند پایدار باشد. قراردادهای سنگین بازیکنان و مربیان، هزینههای نقلوانتقال، پاداشها، تعهدات مالیاتی، پروندههای حقوقی و پرداختهای ارزی، زمانی خطرناک میشوند که با درآمدهای پایدار باشگاه تناسب نداشته باشند. در بسیاری از باشگاههای ایران، درآمدهای تجاری، بلیتفروشی، حق پخش و پرورش و فروش بازیکن هنوز آنقدر نیست که بتواند هزینههای فزاینده فوتبال را پوشش دهد. نتیجه این معادله، انتقال هزینههای امروز به ترازنامه فرداست.
صورتهای مالی باشگاه سپاهان برای سال مالی منتهی به خرداد ۱۴۰۴، نمونه قابل تأملی از همین وضعیت است. طلاییپوشان در این سال بیش از ۳۰۵ میلیارد تومان زیان خالص ثبت کردهاند؛ در حالی که باشگاه در سال مالی منتهی به خرداد ۱۴۰۳ بیش از ۱۴ میلیارد تومان سود داشت. مهمتر از آن، زیان انباشته سپاهان در پایان خرداد ۱۴۰۴ به بیش از ۲۳۶ میلیارد تومان رسیده؛ در حالی که این باشگاه یک سال قبل ۷۱ میلیارد تومان سود انباشته داشت. یعنی باشگاه در فاصله یک سال، از موقعیتی سودده به مجموعهای با زیان انباشته سنگین رسیده است.
این ارقام زمانی نگرانکنندهتر میشوند که جزئیات گزارش حسابرس نیز بررسی شود. در یکی از موارد، سپاهان بار دیگر ۷۵ هزار یورو، معادل حدود ۷ میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان، بابت رضایتنامه یک بازیکن خارجی پرداخت کرده است؛ مبلغی که بنا بر گزارش، هنگام خرید بازیکن تسویه شده بود اما پس از شکایت باشگاه چاوز پرتغال و ادعای دریافت نکردن وجه، دوباره پرداخت شد. نکته مهم اینجاست که مستندات و مدارک کافی درباره این پرداخت در اختیار حسابرس …
