دو سال گذشته برای صنعت نفت، دورهای عادی نبود. دورهای که در آن حفظ تولید به اندازه افزایش تولید اهمیت داشت. تحریمها، فشار ناشی از ناترازی انرژی، افت طبیعی برخی چاهها و آسیب دیدن بخشی از تأسیسات در جریان جنگ، مجموعهای از محدودیتها را پیش روی صنعت نفت و گاز قرار داد. در چنین وضعیتی، تولید فقط به معنای حفاری چاه جدید نیست؛ نفت و گاز باید از چاه استخراج، فرآورش، منتقل و به شبکه یا بازار تحویل شود و اختلال در هر حلقه میتواند بر کل زنجیره اثر بگذارد.
آمارهای شرکت ملی نفت ایران نشان میدهد در دو سال اول دولت چهاردهم، ۹۷ درصد برنامه مصوب تولید نفت خام محقق شده است. در بخش گاز نیز رکورد تولید روزانه در سال ۱۴۰۴، ۱۶ میلیون مترمکعب بالاتر از رکورد سال قبل ثبت شد و تولید پارس جنوبی در یکی از روزهای اوج به حدود ۷۲۹ میلیون مترمکعب در روز رسید.
این آمارها تصویری از افزایش تولید ارائه میکند، اما بخش مهمتر ماجرا، اقداماتی است که برای جلوگیری از افت تولید انجام شده؛ از بازگرداندن چاههای کمبازده و رفع محدودیتهای انتقال نفت تا تغییر برنامه تعمیرات و استفاده از ظرفیتهای جایگزین پس از آسیب به تأسیسات پارس جنوبی.
آزادگان؛ چاههای جدید و گلوگاههای قدیمی
افزایش تولید نفت در این دوره تنها به توسعه میدانهای جدید محدود نبود. بخشی از کار به چاههایی مربوط میشد که یا از مدار خارج شده بودند یا با ظرفیت پایین تولید میکردند. عملیات تعمیری و ترمیمی این چاهها، در کنار حفاری چاههای توسعهای، برای حفظ تولید موجود اهمیت داشت.
در میدان آزادگان جنوبی، ۲۸ حلقه چاه توسعهای حفاری و راهاندازی شد که بر اساس اعلام شرکت ملی نفت، حدود ۵۱ هزار بشکه در روز به تولید این میدان افزوده است. آزادگان جنوبی در منطقه غرب کارون قرار دارد؛ منطقهای که توسعه آن به دلیل هممرزی میادین با عراق، همواره از اهمیت بالایی برخوردار بوده است.
در کنار آزادگان، هشت حلقه چاه در میدانهای سپهر و جفیر به تولید رسید و چاههایی در دارخوین، یاران، منصورآباد، دهلران و خشت نیز وارد مدار شدند. با این حال، ورود چاه تازه لزوماً به …
