به همین دلیل نیز هر بحثی درباره اصلاح قیمت یا تغییر سهمیهبندی، به سرعت از محدوده محاسبات اقتصادی خارج میشود و به یک موضوع اجتماعی بدل میگردد.
سالها تثبیت قیمت و پرداخت یارانه گسترده، بنزین را در ذهن بخش بزرگی از جامعه به کالایی متفاوت از سایر کالاها تبدیل کرده است. در این نگاه، سوخت ارزان تنها یک امتیاز اقتصادی نیست، بلکه بخشی از بهرهمندی مردم از منابع طبیعی کشور تلقی میشود. نفت و گاز، سرمایه ملی شناخته میشوند و همین برداشت، حساسیت نسبت به هر تغییر در قیمت یا سازوکار توزیع بنزین را افزایش میدهد.
اما در سوی دیگر، رشد مداوم مصرف و محدودیت ظرفیت تولید داخلی قرار دارد. هنگامی که مصرف به سطحی میرسد که تولید داخلی پاسخگوی آن نیست، واردات بنزین به یک الزام تبدیل میشود؛ وارداتی که هزینه آن از منابع ارزی کشور تأمین میشود و در شرایط محدودیت ارزی، برای خرید بنزین مازاد بر تولید داخل فشار بیشتری بر بودجه عمومی وارد میکند. ادامه این مسیر، علاوه بر افزایش هزینه تأمین سوخت، میتواند ناترازی مالی دولت را تشدید کند و در نهایت از مسیر کسری بودجه، استقراض یا فشار بر شبکه بانکی، آثار خود را در اقتصاد کلان نشان دهد.
بنابراین مسأله بنزین را نمیتوان تنها با این پرسش ساده خلاصه کرد که قیمت آن تغییر کند یا نکند. مسأله اصلی این است که چگونه میتوان مصرف را مدیریت کرد، بدون آنکه فشار ناگهانی و غیرقابلپیشبینی به خانوارها وارد شود؛ چگونه میتوان جلوی افزایش هزینه واردات را گرفت و در عین حال، منافع حاصل از اصلاح را بهصورت روشن و ملموس به جامعه بازگرداند.
از تثبیت قیمت تا ضرورت مدیریت مصرف
تثبیت بلندمدت قیمت بنزین اگرچه با هدف حمایت از قدرت خرید مردم انجام شده، اما در عمل انگیزه کافی برای کنترل مصرف ایجاد نکرده است. تفاوت چشمگیر میان قیمت داخلی و هزینه واقعی تأمین سوخت، همراه با افزایش تعداد خودروها، ضعف حملونقل عمومی و رشد سفرهای درونشهری، مصرف را به مسیری صعودی برده است.
در چنین وضعیتی، اتکا به افزایش ظرفیت پالایشگاهی به تنهایی پاسخگو نیست. توسعه تولید ضرورتی اجتنابناپذیر است، اما همزمان باید برای سمت تقاضا نیز برنامه …
